Sulka
Eksyivät he kerran meren rantaan
Lähtiessään kävelylle
Kallioilta nousi lintuparvi
Korkealle luodon ylle
Pian tuuli heitti heille
Kuin pilkaten
Taivaalta linnunsulan
Irronneen
Seisoivat he kaksin laiturilla
Pienen myrskylyhdyn alla
Ikuisen ja ainoon rakkautensa
Sinetöivät suudelmalla
Tuo ikuisuus kuin hetki
Se meni
Sulkaa jonka maasta poimi
Pitää tyynynsä alla
Päivät kantaa taskussansa
Sydämen vierustalla
Sulkaa jonka maasta poimi
Hoivaa muistelemalla
Yksin kulkee suruissansa
Elää uneksimalla
Linnut eivät tunne rakkautta
Lupausta, petturuutta
Linnut eivät toivon vimmaa tunne
Iloa tai katkeruutta
Siis miksi ihmisen saa
Se kyyneliin
Kun sulkaa pudonnutta
Hän katsoo
Kai se voi paidan alla
Vähän lohduttaa
Ja surun taakkaa auttaa
Hiukan kantamaan
Pluma
Eksyivät he kerran meren rantaan
Lähtiessään kävelylle
Kallioilta nousi lintuparvi
Alto sobre la isla
Pronto el viento les lanzó
Como burlándose
Desde el cielo una pluma de pájaro
Desprendida
Estaban ellos dos en el muelle
Bajo una pequeña linterna de tormenta
Sellaron su eterno y único amor
Con un beso
Esa eternidad como un instante
Se fue
Una pluma que recogió del suelo
Guarda bajo su almohada
Los días lleva en su bolsillo
Junto al corazón
Una pluma que recogió del suelo
Cuida recordando
Caminando solo en su tristeza
Viviendo soñando
Los pájaros no conocen el amor
Promesas, traiciones
Los pájaros no sienten la pasión de la esperanza
Alegría o amargura
Entonces, ¿por qué el ser humano
Se sumerge en lágrimas
Cuando ve una pluma caída
Él mira
Quizás pueda reconfortar un poco
Bajo la camisa
Y ayudar a llevar un poco
La carga de la tristeza