Chodź, Pomaluj Mój Świat
Piszesz mi w liście, że kiedy pada,
kiedy nasturcje na deszczu mokną,
Siadasz przy stole, wyjmujesz farby
i kolorowe otwierasz okno.
Trawy i drzewa są takie szare,
barwę popiolu przybrały nieba.
W ciszy tak cicho szepce zegarek
o czasie, co mi go nie potrzeba.
Wiec chodź, pomaluj mój świat
na żółto i na niebiesko,
Niech na niebie stanie tęcza
malowana Twoją kredką.
Więc chodź pomaluj mi życie,
niech świat mój się zarumieni,
Niech mi zalśni w pełnym słońcu kolorami całej ziemi.
Za sódmą górą, za siódmą rzeką,
swoje sny zamieniasz na pejzaże.
Kiedy się wlecze wyblakłe słońce,
oświetla ludzkie wyblakłe twarze.
Wiec chodź, pomaluj mój świat
na żółto i na niebiesko,
Niech na niebie stanie tęcza
malowana Twoją kredką.
Więc chodź pomaluj mi życie,
niech świat mój się zarumieni,
Niech mi zalśni w pełnym słońcu kolorami całej ziemi.
Ven, Pinta Mi Mundo
Me escribes en una carta que cuando llueve,
cuando las gotas caen en la lluvia,
te sientas en la mesa, sacas las pinturas
y abres la ventana llena de colores.
Las hierbas y los árboles son tan grises,
han tomado el color del cielo ceniciento.
En el silencio el reloj susurra tan suavemente
sobre el tiempo, que no lo necesito.
Así que ven, pinta mi mundo
de amarillo y azul,
que en el cielo aparezca un arcoíris
pintado con tu lápiz.
Así que ven, pinta mi vida,
que mi mundo se sonroje,
que brille bajo el sol con los colores de toda la tierra.
Detrás de la séptima montaña, detrás del séptimo río,
transformas tus sueños en paisajes.
Cuando el sol descolorido se arrastra,
ilumina los rostros descoloridos de la gente.
Así que ven, pinta mi mundo
de amarillo y azul,
que en el cielo aparezca un arcoíris
pintado con tu lápiz.
Así que ven, pinta mi vida,
que mi mundo se sonroje,
que brille bajo el sol con los colores de toda la tierra.