Lacreme Napulitane
Mia cara madre,
sta pa trasì Natale
e a stà luntane cchiù me sape amaro...
Comme vurria allummà duie tre biangale
come vurria sentì nu zampugnaro!...
E le ninne mieie facitele o presepio
e a tavola miettite o piatto mio:
facite quanno è a sera d'a Vigilia
comme si mmiezzo a vuie stesse pur'io...
E nce ne costa lacreme st'America
a nuie napulitane...
co' nuie ca nce chiagnimmo 'o cielo 'e Napule
comme è amaro stu ppane!
Mia cara madre,
che ssò, che ssò 'e dinare?
Pe che se chiagne a Patria nun so niente...
Mo tengo quacche dollaro e me pare
ca nun so stato maie tanto pezzente!
Ma sonno tutt'e notte 'a casa mia
e d'e criature mieie ne sento 'a voce
ma a vuie ve sonno comme a 'na Maria
nt'e state 'mpietto 'nnato figlio 'ncroce.
E nce ne costa lacreme st'America
a nuie napulitane
co' nuie che ce chiangimmo o cielo 'e Napule
comme è amaro stu ppane!
M'avite scritto
che Assuntulella chiamma
chi l'ha lassata e sta luntana ancora...
Che v'aggia a dì? Si 'e figlie vonno 'a mamma
facitela turnà chella signora...
Ma no, nun torno. Me ne resto fore,
e resto a faticà pe tutte quante.
E s'aggio perso patria, casa, onore
I sò carne 'e maciello: so emigrante...
E nce ne costa lacreme st'America
a nuie napulitane
co' nuie che ce chiangimmo o cielo 'e Napule
comme è amaro stu ppane!
Lágrimas napolitanas
Mi querida madre,
estamos pasando Navidad
y al estar lejos me sabe más amargo...
¡Cómo quisiera encender dos o tres velas
como quisiera escuchar a un gaitero!...
Y mis canciones de cuna ponedlas en el pesebre
y en la mesa poned mi plato:
haced cuando sea la nochebuena
como si estuviera también entre vosotros...
Y nos cuestan lágrimas esta América
a nosotras napolitanas...
con nosotras que lloramos el cielo de Nápoles
¡qué amargo es este pan!
Mi querida madre,
¿qué sé yo, qué sé yo de cenar?
Por qué se llora a la Patria no sé nada...
Ahora tengo algunos dólares y me parece
que nunca he sido tan pobre!
Pero sueño todas las noches en mi casa
y escucho la voz de mis hijos
pero a vosotros os sueño como a una María
en el estado de ánimo de un hijo crucificado.
Y nos cuestan lágrimas esta América
a nosotras napolitanas
con nosotras que lloramos el cielo de Nápoles
¡qué amargo es este pan!
Me han escrito
que Assuntulella llama
a quien la dejó y sigue lejos...
¿Qué les diré? Si las hijas quieren a su madre
haced que vuelva esa señora...
Pero no, no vuelvo. Me quedo afuera,
y sigo trabajando por todas ellas.
Y si he perdido patria, casa, honor
soy carne de matadero: soy emigrante...
Y nos cuestan lágrimas esta América
a nosotras napolitanas
con nosotras que lloramos el cielo de Nápoles
¡qué amargo es este pan!
Escrita por: Libero Bovio