Canzona Appassiunata
N'albero piccerillo aggiu piantato,
criscènnolo cu pena e cu sudore
Na ventecata giá mme ll'ha spezzato
e tutt''e ffronne cágnano culore
Cadute só' giá 'e frutte: e tutte quante,
erano doce, e se só' fatte amare
Ma 'o core dice: "Oje giuvinotto amante,
'e ccose amare, tiénele cchiù care"
E amara comme si', te voglio bene!
Te voglio bene e tu mme faje murí
Era comm''o canario 'nnammurato,
stu core che cantaje matina e sera
"Scétate!" - io dico - e nun vò' stá scetato
e mo, nun canta manco a primmavera!
Chi voglio bene nun mme fa felice:
forse sta 'ncielo destinato e scritto.
Ma i' penzo ca nu ditto antico dice:
"Nun se cummanna a 'o core". E i' mme stó' zitto!
E mme stó' zitto, sí...te voglio bene
Te voglio bene e tu mme faje murí
Canción Apasionada
En un árbol pequeño planté,
cresciéndolo con pena y sudor
Un viento fuerte ya me lo ha quebrado
y todas las hojas caen con dolor
Las frutas ya han caído: y todas,
eran dulces, y se han vuelto amargas
Pero el corazón dice: 'Oh joven amante,
las cosas amargas, son las más queridas'
Y amarga como tú, te quiero mucho!
Te quiero mucho y me haces morir
Era como el canario enamorado,
este corazón que cantaba mañana y noche
'¡Despierta!' - digo - y no quiere despertar
y ahora, ni siquiera canta en primavera!
Quien te quiere no me hace feliz:
quizás en el cielo está destinado y escrito.
Pero pienso que un dicho antiguo dice:
'No se manda al corazón'. Y yo me quedo callado!
Y me quedo callado, sí...te quiero mucho
Te quiero mucho y me haces morir