Ao no Sumika (Jujutsu Kaisen)
A estação azul
Eu sinto que pra sempre irá durar
Quem vai impedir
Os diversos olhares que a todo instante nos observam?
No asfalto ouvi
O canto das cigarras ecoar
Se finda ao som
E chamado sou
Pelo silêncio
São dias iguais
Sem vidar ou cor
Tudo é diferente
O aroma, a lembrança que um dia se apagou
Submerso na eternidade estou
E aqui
O azul ainda vive em meu ser
O azul é tão claro em meu viver
Preces e palavras não me livram da dor
É como estar perto de algo que nunca chega
Ter um amor que te enche de paz
A cor do verão que colore o seu rosto onde passa
Estou preso em palavras amargas
Só quero quebrar essa maldição
Para acharmos novamente
A voz que ninguém pode ouvir
Quando a tarde vem
Eu sinto o vento frio me abraçar
As recordações
São retratos na mente de um tempo onde éramos simples
É nosso dever
Tristezas e alegrias partilhar
Aos poucos vencer a maldição
Que daquele dia cresce mais e mais em nós
Eu lamento a dor que essa perda causou
Que o sorriso tenta disfarçar, esconder
A efêmera flor florescerá
E, outra vez, eu digo adeus
O azul ainda vive em meu ser
O azul é tão claro em meu viver
Preces e palavras não me livram da dor
É como estar perto de algo que nunca chega
Ter um amor que me enche de paz
A cor do verão que colore o seu rosto onde passa
Estou preso em palavras amargas
Só quero quebrar essa maldição
Para acharmos novamente
A voz que ninguém pode ouvir
Eu sou só um grão de estrela em uma galáxia
Como areia que escorre pelos dedos
De Blauwe Haven (Jujutsu Kaisen)
De blauwe haven
Ik voel dat het voor altijd zal duren
Wie zal ons stoppen
De vele blikken die ons voortdurend observeren?
Op het asfalt hoorde ik
Het gezang van de cicaden weerklinken
Het eindigt met het geluid
En ik word geroepen
Door de stilte
Het zijn dezelfde dagen
Zonder leven of kleur
Alles is anders
De geur, de herinnering die ooit vervaagde
Ondergedompeld in de eeuwigheid ben ik
En hier
Het blauw leeft nog steeds in mijn wezen
Het blauw is zo helder in mijn leven
Gebeden en woorden bevrijden me niet van de pijn
Het is alsof je dichtbij iets bent dat nooit komt
Een liefde hebben die je vrede geeft
De kleur van de zomer die je gezicht kleurt waar je ook gaat
Ik ben gevangen in bittere woorden
Ik wil alleen deze vloek breken
Om opnieuw te vinden
De stem die niemand kan horen
Wanneer de middag komt
Voel ik de koude wind me omarmen
De herinneringen
Zijn foto's in de geest van een tijd waarin we eenvoudig waren
Het is onze plicht
Verdriet en vreugde te delen
Langzaam de vloek te overwinnen
Die van die dag steeds meer in ons groeit
Ik betreur de pijn die dit verlies heeft veroorzaakt
Die de glimlach probeert te verbergen, te verdoezelen
De vergankelijke bloem zal bloeien
En opnieuw zeg ik vaarwel
Het blauw leeft nog steeds in mijn wezen
Het blauw is zo helder in mijn leven
Gebeden en woorden bevrijden me niet van de pijn
Het is alsof je dichtbij iets bent dat nooit komt
Een liefde hebben die me vrede geeft
De kleur van de zomer die je gezicht kleurt waar je ook gaat
Ik ben gevangen in bittere woorden
Ik wil alleen deze vloek breken
Om opnieuw te vinden
De stem die niemand kan horen
Ik ben slechts een ster in een sterrenstelsel
Als zand dat door de vingers glijdt
Escrita por: Nato Viera, Miura Jam, Tatsuya Kitani