Ленинградский Блюз (Leningradskiy Blues)
На проспект Ветеранов, номер тридцать один
Мчит такси поздней ночью, он в машине сидит
Светом фар город машет, говорит не идти
Пьяный разум отравлен
Он заходит к ней, молча гасит свет
На пустой разговор времени вовсе нет
Силуэты сплотились в сладком танце любви
Ночь была коротка
Через триста лет и через восемь веков
Ждет от неё он послание в городах домов
Прикасаясь к другой, он будет помнить о ней
Она была самой светлой среди прочих теней
Вспоминает о ней он томно, еле дыша
Ведь никогда не сойтись им — так решила судьба
Сердце в дребезг разбито, а чего он хотел?
Этот город не простит тебе минутных утех
Ленинградка
Ленинградка
Ленинградка
Ленинградка
Leningradskiy Blues
Op de Veteranenlaan, nummer eenendertig
Rijdt een taxi laat in de nacht, hij zit in de auto
De lichten van de stad knipperen, zeggen dat hij niet moet gaan
Een dronken geest is vergiftigd
Hij komt bij haar binnen, zwijgend dooft hij het licht
Voor een leeg gesprek is er helemaal geen tijd
Silhouetten verenigd in een zoete dans van liefde
De nacht was kort
Over driehonderd jaar en over acht eeuwen
Wacht hij op een boodschap van haar in de huizen van de stad
Als hij een ander aanraakt, zal hij aan haar denken
Zij was de helderste van alle schaduwen
Hij denkt aan haar, zuchtend, nauwelijks ademend
Want ze kunnen nooit samenkomen — zo heeft het lot beslist
Zijn hart is in stukken gebroken, wat wilde hij eigenlijk?
Deze stad vergeeft je geen vluchtige genoegens
Leningradka
Leningradka
Leningradka
Leningradka