395px

De ziel van de dichters (Lang, lang, lang)

Yves Montand

L'âme des poètes (Longtemps, longtemps, longtemps)

Longtemps, longtemps, longtemps
Après que les poètes ont disparu
Leurs chansons courent encore dans les rues
La foule les chante un peu distraite
En ignorant le nom de l'auteur
Sans savoir pour qui battait leur cœur
Parfois on change un mot, une phrase
Et quand on est à court d'idées
On fait la la la la la la
La la la la la la

Longtemps, longtemps, longtemps
Après que les poètes ont disparu
Leurs chansons courent encore dans les rues
Un jour, peut-être, bien après moi
Un jour on chantera
Cet air pour bercer un chagrin
Ou quelque heureux destin
Fera-t-il vivre un vieux mendiant
Ou dormir un enfant
Ou, quelque part au bord de l'eau
Au printemps tournera-t-il sur un phono

Longtemps, longtemps, longtemps
Après que les poètes ont disparu
Leur âme légère court encore dans les rues

Leur âme légère, c'est leurs chansons
Qui rendent gais, qui rendent tristes
Filles et garçons
Bourgeois, artistes
Ou vagabonds.

Longtemps, longtemps, longtemps
La la la...

De ziel van de dichters (Lang, lang, lang)

Lang, lang, lang
Nadat de dichters zijn verdwenen
Hun liedjes zwerven nog door de straten
De menigte zingt ze een beetje afgeleid
Zonder de naam van de auteur te weten
Zonder te weten voor wie hun hart klopte
Soms veranderen we een woord, een zin
En als we geen ideeën meer hebben
Dan doen we la la la la la la
La la la la la la

Lang, lang, lang
Nadat de dichters zijn verdwenen
Hun liedjes zwerven nog door de straten
Op een dag, misschien, lang na mij
Zal men dit deuntje zingen
Om een verdriet te wiegen
Of een gelukkig lot
Zal het een oude bedelaar laten leven
Of een kind laten slapen
Of, ergens aan de waterkant
Zal het in de lente op een platenspeler draaien

Lang, lang, lang
Nadat de dichters zijn verdwenen
Hun lichte ziel zwemt nog door de straten

Hun lichte ziel, dat zijn hun liedjes
Die vrolijk maken, die verdrietig maken
Meisjes en jongens
Bourgeois, artiesten
Of zwervers.

Lang, lang, lang
La la la...