Barbara
Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest ce jour-là
Et tu marchais souriante
Épanouie ravie ruisselante sous la pluie
Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest
Et je t'ai croisée rue de Siam
Tu souriais et moi je souriais de même
Rappelle-toi Barbara
Toi que je ne connaissais pas
Toi qui ne me connaissais pas
Rappelle-toi, rappelle-toi quand même ce jour-là n'oublie pas
Un homme sous un porche s'abritait
Et il a crié ton nom Barbara
Et tu as couru vers lui sous la pluie
Ruisselante ravie épanouie
Et tu t'es jetée dans ses bras
Rappelle-toi cela Barbara
Et ne m'en veux pas si je te tutoie
Je dis tu à tous ceux que j'aime
Même si je ne les ai vus qu'une seule fois
Je dis tu à tous ceux qui s'aiment
Même si je ne les connais pas
Rappelle-toi Barbara
N'oublie pas cette pluie sur la mer
Sur ton visage heureux sur cette ville heureuse
Cette pluie sur la mer
Sur l'arsenal
Sur le bateau d'Ouessant
Oh Barbara
Quelle connerie la guerre
Qu'es-tu devenue maintenant
Sous cette pluie de fer de feu d'acier de sang
Et celui qui te serrait dans ses bras amoureusement
Est-il mort disparu ou bien encore vivant
Oh Barbara
Il pleut sans cesse sur Brest
Mais ce n'est plus pareil et tout est abîmé
C'est une pluie de deuil terrible et désolée
Ce n'est même plus l'orage de fer d'acier de sang
Tout simplement des nuages
Qui crèvent comme des chiens
Des chiens qui disparaissent
Au fil de l'eau sur Brest
Et vont pourrir au loin
Au loin très loin de Brest
Dont il ne reste rien
Barbara
Vergeet niet, Barbara
Het regende onophoudelijk in Brest die dag
En jij liep daar glimlachend
Bloeiend, blij, druipend onder de regen
Vergeet niet, Barbara
Het regende onophoudelijk in Brest
En ik kwam je tegen op de rue de Siam
Jij glimlachte en ik glimlachte terug
Vergeet niet, Barbara
Jij die ik niet kende
Jij die mij niet kende
Vergeet niet, vergeet niet die dag, vergeet het niet
Een man schuilde onder een portiek
En hij riep jouw naam, Barbara
En jij rende naar hem toe onder de regen
Druipend, blij, bloeiend
En je stortte je in zijn armen
Vergeet dat niet, Barbara
En neem het me niet kwalijk als ik je jij zeg
Ik zeg jij tegen iedereen van wie ik hou
Ook al heb ik ze maar één keer gezien
Ik zeg jij tegen iedereen die van elkaar houdt
Ook al ken ik ze niet
Vergeet niet, Barbara
Vergeet die regen op de zee niet
Op jouw blije gezicht, in deze blije stad
Die regen op de zee
Op het arsenaal
Op het schip van Ouessant
Oh Barbara
Wat een onzin, de oorlog
Wat ben je nu geworden
Onder deze regen van ijzer, vuur, staal, bloed
En degene die je liefdevol in zijn armen hield
Is hij dood, verdwenen of nog steeds in leven?
Oh Barbara
Het regent onophoudelijk in Brest
Maar het is niet meer hetzelfde en alles is verwoest
Het is een verschrikkelijke en treurige rouwregen
Het is niet eens meer de storm van ijzer, staal, bloed
Simpelweg wolken
Die barsten als honden
Honden die verdwijnen
In het water van Brest
En vergaan in de verte
Ver weg van Brest
Waar niets meer van over is