395px

De Dode Bladeren

Yves Montand

Les Feuilles Mortes

Oh, je voudrais tant que tu te souviennes
Des jours heureux où nous étions amis
En ce temps-là la vie était plus belle
Et le Soleil plus brûlant qu'aujourd'hui
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Tu vois, je n'ai pas oublié
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Les souvenirs et les regrets aussi
Et le vent du nord les emporte
Dans la nuit froide de l'oubli
Tu vois, je n'ai pas oublié
La chanson que tu me chantais

C'est une chanson qui nous ressemble
Toi, tu m'aimais et je t'aimais
Et nous vivions tous les deux ensemble
Toi qui m'aimais, moi qui t'aimais
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment
Tout doucement, sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Les pas des amants désunis

Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Les souvenirs et les regrets aussi
Mais mon amour silencieux et fidèle
Sourit toujours et remercie la vie
Je t'aimais tant, tu étais si jolie
Comment veux-tu que je t'oublie?
En ce temps-là, la vie était plus belle
Et le Soleil plus brûlant qu'aujourd'hui
Tu étais ma plus douce amie
Mais je n'ai que faire des regrets
Et la chanson que tu chantais
Toujours, toujours je l'entendrai!

De Dode Bladeren

Oh, ik zou zo graag willen dat je je herinnert
De blije dagen dat we vrienden waren
In die tijd was het leven mooier
En de zon brandde feller dan vandaag
De dode bladeren worden met een schep verzameld
Zie je, ik ben het niet vergeten
De dode bladeren worden met een schep verzameld
De herinneringen en de spijt ook
En de noordenwind neemt ze mee
In de koude nacht van de vergetelheid
Zie je, ik ben het niet vergeten
Het lied dat je voor me zong

Het is een lied dat ons doet denken
Jij hield van mij en ik hield van jou
En we leefden samen, met z'n tweeën
Jij die van me hield, ik die van jou hield
Maar het leven scheidt degenen die van elkaar houden
Heel zachtjes, zonder geluid
En de zee wist op het zand
De stappen van de gescheiden geliefden

De dode bladeren worden met een schep verzameld
De herinneringen en de spijt ook
Maar mijn stille en trouwe liefde
Lacht altijd en bedankt het leven
Ik hield zo veel van je, je was zo mooi
Hoe wil je dat ik je vergeet?
In die tijd was het leven mooier
En de zon brandde feller dan vandaag
Jij was mijn zoetste vriendin
Maar ik heb geen boodschap aan de spijt
En het lied dat je zong
Altijd, altijd zal ik het horen!

Escrita por: Jacques Prévert / Joseph Kosma