Luna
Oddech lekki jak wiatr
jak szczêœcie wezbrane
patrzê na wasze oblicza spragnione
wierzê ¿e wiêcej mogê
ni¿ on wam dajê
nie proszê
ja ¿¹dam
wzywam ciê g³oœno klnê
tak jakby zasn¹³
i obudziæ wiêcej nie chcia³ siê
Za promieñ uczuæ
za marzeñ horyzont
wychylam siê
aby rêce wam ogrzaæ
przyci¹gn¹æ do siebie
(jak owoc dojrza³y
zabraæ od niego
zostaæ nim)
Sêdzi¹ cierpieñ zostaje
przychodz¹ oczy sp³akane
by znaleŸæ siebie
zgubiony ci¹g zdarzeñ
Jako cz³owiek radziæ mog³am
a jako Bóg bez rady zosta³am
jako Bóg
jak i on
przegra³am tak jak i on
jakbym zasnê³a
i obudziæ wiêcej nie chcia³a
Luna
Respiro ligero como el viento
como la felicidad desbordante
miro sus rostros sedientos
creo que puedo dar más
que lo que él les da
no pido
exijo
te llamo en voz alta maldigo
como si hubiera dormido
y no quisiera despertar más
Por un rayo de sentimientos
por un horizonte de sueños
me inclino
para calentarles las manos
atraerles hacia mí
(como una fruta madura
tomarla de él
serlo)
Permanecen los sufrimientos
llegan los ojos llorosos
para encontrarse a sí mismos
un hilo perdido de eventos
Como humana pude afrontar
pero como Dios me quedé sin consejo
como Dios
como él
perdí como él
como si hubiera dormido
y no quisiera despertar más