Luna II
Oddech ciê¿ki jak stal
jak gruz
jak ból wstrzyma³am
matka p³acze
s³yszê ³zy niechciane
Ubrana w szepty
nienazwanych obaw
widzê jak w filmie niemym
twarze ubrane w popió³
nie prosz¹
¿¹daj¹
boj¹ siê i kln¹
jakby bóg zasn¹³
zapomnia³ o dziecku swoim
Za promieñ uczuæ
za marzeñ horyzont
wychylam siê
aby rêce wam ogrzaæ
przyci¹gn¹æ do siebie
jak owoc dojrza³y
zabraæ od niego
zostaæ nim
Ojcze murów zoranych
ojcze zgliszcz
gdzie by³eœ pytam
gdy siê w ciebie zmienia³am
kiedy kpi¹cych
nie starcza warg
a moje piek¹
od walki przegranej
plamiê sobie
d³onie i twarz
w kamieñ i popió³ ubieram
Luna II
Respiración pesada como acero
como escombros
como dolor contuve
la madre llora
escucho lágrimas no deseadas
Vestida de susurros
de temores innombrables
veo como en una película muda
caras vestidas de cenizas
no piden
exigen
temen y maldicen
como si Dios hubiera dormido
olvidado a su hijo
Por el resplandor de los sentimientos
por los sueños del horizonte
me inclino
para calentarles las manos
atraerlos hacia mí
como fruta madura
quitarles de él
quedarme con él
Padre de muros arados
padre de ruinas
dónde estabas pregunto
cuando me transformaba en ti
cuando los labios
burlones no alcanzan
y mi piel
arde por la batalla perdida
mancho mis
manos y rostro
de piedra y ceniza me visto