395px

Portador de piedras

Moonsorrow

Kivenkantaja

Äärellä veden luodolla istuen
Polviin päänsä painaneena.
Laineet kolean tuulen syleilyssä
Taakkansa saavat kantaakseen.

Nähnyt on tulta, nähnyt on kuolemaa
Mies petojen kasvattama.
Nähnyt on hävityksen kansansa,
Nähnyt mitä ei voi unohtaa.

Taivaille vannonut ikuista vihaa
Kantaja miekan ruosteisen.
Kantaja kiven kironnut kuninkaita,
Polttanut maat takanaan.

Laaksoihin kärsimysten,
Virtaan vetten katkeruuden.
Polkuja seuraamatta
Painon alle musertuen.

Äärellä veden kurjalla karilla
Hahmo raskain aatoksin.
Yksin kiroaa, hiekalle laskee
Kiveenhakatun kohtalon.

Ei aukene taivas, ei nouse tuuli,
Pilvet rantaa varjostavat.
Hiljaisuudessa kiroaa ja odottaa
Matkaaja tyhjään huomiseen.

Sitä surua ei voi unohtaa,
Ei kiveä jalkoihin laskea.

Sitä vihaa ei voi tukahduttaa,
On hulluus kiven painona.

Portador de piedras

En el promontorio junto al agua sentado
Con la cabeza apoyada en las rodillas.
Las olas en el abrazo del viento frío
Llevan su carga a cuestas.

Ha visto fuego, ha visto la muerte
Un hombre criado por bestias.
Ha visto la destrucción de su pueblo,
Ha visto lo que no puede olvidar.

Ha jurado eterno odio a los cielos
Portando una espada oxidada.
Maldiciendo a los reyes con piedras,
Quemando los campos a sus espaldas.

En los valles del sufrimiento,
En el amargor de las aguas del río.
Sin seguir caminos
Sometido bajo el peso.

En el triste arrecife junto al agua
Una figura con pensamientos pesados.
Solo maldice, se deja caer en la arena
Con un destino tallado en piedra.

El cielo no se abre, el viento no sopla,
Las nubes oscurecen la costa.
En silencio maldice y espera
El viajero hacia un mañana vacío.

Ese dolor no se puede olvidar,
No se puede dejar caer una piedra en el pie.

Ese odio no se puede sofocar,
La locura es una carga de piedra.

Escrita por: Ville Sorvali