Os Bondes de Santa Tereza
Ai, a gente brinca e se esconde
nos montes de Santa Tereza.
A gente faz e acontece,
a gente até se esquece
que a gente sobe,
a gente desce
a gente faz.
E acontece todo dia, como tem que ser.
E acontece todo dia, feito poesia,
feito sabiá,
feito essa menina moça,
que em moça, um dia,
irá se transformar
E os novelos vão passando
e a gente vai ficando
nos montes de Santa Tereza.
A gente faz e acontece.
A gente, às vezes, se esquece
que a gente sobe, a gente desce,
a gente faz.
E acontece todo dia, como tem que ser.
E acontece feito flecha
por sobre esses arcos,
sobre esses quintais.
Feito poesia presa
que guarda a beleza
desses nossos pais.
Los Tranvías de Santa Teresa
Ay, nosotros jugamos y nos escondemos
en las colinas de Santa Teresa.
Nosotros hacemos y sucede,
nosotros incluso olvidamos
que subimos,
nosotros bajamos
nosotros hacemos.
Y sucede todos los días, como debe ser.
Y sucede todos los días, como poesía,
como un zorzal,
como esa niña joven
que un día, siendo joven,
se transformará.
Y los ovillos van pasando
y nosotros nos quedamos
en las colinas de Santa Teresa.
Nosotros hacemos y sucede.
A veces, nosotros olvidamos
que subimos, nosotros bajamos,
nosotros hacemos.
Y sucede todos los días, como debe ser.
Y sucede como una flecha
sobre estos arcos,
sobre estos patios.
Como poesía atrapada
que guarda la belleza
de estos nuestros padres.