インフェルノ(Inferno)
照らすは闇
terasu wa yami
僕らは歩き慣れてきた日々も淘汰
bokura wa aruki narete kita hibi mo touta
夢は安泰な暮らしだが
yume wa antai na kurashi da ga
刺激不足故にタラタラ
shigeki busoku yue ni taratara
照らすは熄み
terasu wa sumi
僕らの歩き慣れていた道はどこだ
bokura no aruki narete ita michi wa doko da
時はたまに癪だが
toki wa tama ni shaku da ga
温もりに包まれ只
nukumori ni tsutsumare tada
炎が立つ
honoo ga tatsu
導の方へ
michibiki no hou e
思い出すは優しいメロディー
omoidasu wa yasashii merodii
永遠は無いんだと
eien wa nain da to
無いんだと云フ
nain da to iu
それもまたイイねと笑ってみる
sore mo mata ii ne to waratte miru
輝けばいつかは光も絶える
kagayakeba itsuka wa hikari mo taeru
僕らは命の火が
bokura wa inochi no hi ga
消えるその日まで歩いてゆく
kieru sono hi made aruite yuku
ところで何故
tokorode naze
僕らは思考を急に辞めているんだ
bokura wa shikou wo kyuu ni yamete irun da
夢は安泰な暮らしだが
yume wa antai na kurashi da ga
知識不足故にハラハラ
chishiki busoku yue ni harahara
食せば yummy
shokuseba yummy
ヨスガに縋り付いたまま朽ちて行くんだ
yosuga ni suragari tsuita mama kuchite yukun da
ここは業火の中だが
koko wa gouka no naka da ga
傷跡がヒリつき只
kizuato ga hiritsuki tada
水面が立つ
minamo ga tatsu
光の方へ
hikari no hou e
手を取るは新しいメモリー
te wo toru wa atarashii memorii
夜空が分かつ
yozora ga wakatsu
導の方へ
michibiki no hou e
遮るは堅苦しいセオリー
saegiru wa katakurushii seorii
永遠は無いんだと
eien wa nain da to
無いんだと云フ
nain da to iu
やっぱ苦しいねと泣いてみる
yappa kurushii ne to naite miru
風船もいつかは萎むか割れる
fuusen mo itsuka wa shibumu ka wareru
僕らは命の泉を護り続けて繋いでゆく
bokura wa inochi no izumi wo mamoritsuzukete tsunaide yuku
学びきれずに卒業
manabikirezu ni sotsugyou
伝えきれずに失恋
tsutaekirezu ni shitsuren
遊びきれずに決別
asobikirezu ni ketsubetsu
面倒臭いが
mendoukurai ga
地獄じゃあるまいし
jigoku ja arumai shi
音が出る玩具も
oto ga deru omocha mo
痛みを飛ばす魔法も
itami wo tobasu mahou mo
全部僕にとっての宝物
zenbu boku ni totte no takaramono
永遠は無いんだと
eien wa nain da to
無いんだと云フ
nain da to iu
僕らは命の火が消えるその日まで歩いてゆく
bokura wa inochi no hi ga kieru sono hi made aruite yuku
Inferno
De duisternis verlicht ons,
we zijn gewend aan de dagen die voorbijgaan.
De droom is een leven zonder zorgen,
maar door gebrek aan prikkels zijn we sloom.
De duisternis verlicht ons,
waar is het pad dat we gewend zijn?
De tijd is soms vervelend,
maar we zijn omarmd door warmte.
De vlammen stijgen,
richting het pad van de gids.
Ik herinner me de snelle melodie.
Er is geen eeuwigheid, dat zeggen ze,
maar dat is ook wel weer fijn, laat ik lachen.
Als het straalt, zal het licht ooit vervagen,
wij blijven lopen tot de dag dat het leven dooft.
Trouwens, waarom
houden we plotseling op met denken?
De droom is een leven zonder zorgen,
maar door gebrek aan kennis zijn we nerveus.
De duisternis van de maaltijd,
ik blijf vasthouden aan wat me steunt.
Hier is het midden van de pracht,
maar de littekens branden nog steeds.
De golven stijgen,
richting het licht.
Hand in hand met een nieuwe herinnering.
De sterrenhemel scheurt,
richting het pad van de gids,
wat ons tegenhoudt is de zware last.
Er is geen eeuwigheid, dat zeggen ze,
maar het is toch pijnlijk, laat ik huilen.
Zelfs ballonnen zullen ooit leeglopen,
wij blijven de bron van het leven beschermen en verbinden.
Niet kunnen leren en afstuderen,
niet kunnen overbrengen en teleurstellen,
niet kunnen spelen en scheiden,
het is vermoeiend,
maar het is geen hel.
De geluiden van de gang,
de magie die de pijn wegneemt,
alles is een schat voor mij.
Er is geen eeuwigheid, dat zeggen ze,
wij blijven lopen tot de dag dat het leven dooft.