Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον
Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον και, πάντα τὰ ἐντός μου, τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ·
Evlogei i psychi mou ton Kyrio kai, panta ta entos mou, to onoma to agion autou
ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον καὶ μὴ ἐπιλανθάνου πάσας τὰς ἀνταποδόσεις αὐτοῦ·
evlogei i psychi mou ton Kyrio kai mi epilanthanou pasas tas antapodoseis autou
τὸν εὐιλατεύοντα πάσας τὰς ἀνομίας σου, τὸν ἰώμενον πάσας τὰς νόσους σου·
ton evilateuonta pasas tas anomias sou, ton iomenon pasas tas nosous sou
τὸν λυτρούμενον ἐκ φθορᾶς τὴν ζωήν σου, τὸν στεφανοῦντά σε ἐν ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς·
ton lytroumenon ek fthoras tin zoin sou, ton stefanounta se en elei kai oiktirmois
τὸν ἐμπιπλῶντα ἐν ἀγαθοῖς τὴν ἐπιθυμίαν σου, ἀνακαινισθήσεται ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης σου
ton empimplonta en agathois tin epithymian sou, anakainisthesetai hos aetou i neotis sou
ποιῶν ἐλεημοσύνας ὁ Κύριος καὶ κρῖμα πᾶσι τοῖς ἀδικουμένοις
poion eleemosynas o Kyrios kai krima pasi tois adikoumenois
ἐγνώρισε τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ τῷ Μωυσῇ, τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραὴλ τὰ θελήματα αὐτοῦ
egnorise tas odous autou to Moysi, tois huiois Israel ta thelemata autou
οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος·
oiktirmon kai eleemon o Kyrios, makrothumos kai polyeleos
οὐκ εἰς τέλος ὀργισθήσεται, οὐδὲ εἰς τὸν αἰῶνα μηνιεῖ·
ouk eis telos orgisthesetai, oude eis ton aiona meniei
οὐ κατὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν ἐποίησεν ἡμῖν, οὐδὲ κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν
ou kata tas anomias imon epoiesen imin, oude kata tas hamartias imon antapedoken imin
ὅτι κατὰ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τῆς γῆς ἐκραταίωσε Κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν·
hoti kata to hypsos tou ouranou apo tis gis ekrataiose Kyrios to eleos autou epi tous phoboumenous auton
καθόσον ἀπέχουσιν ἀνατολαὶ ἀπὸ δυσμῶν, ἐμάκρυνεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὰς ἀνομίας ἡμῶν
kathos anechousin anatolai apo dysmon, emakrynen af' imon tas anomias imon
καθὼς οἰκτείρει πατὴρ υἱούς, ᾠκτείρησε Κύριος τοὺς φοβουμένους αὐτόν
kathos oiktirei pater huious, oiktirese Kyrios tous phoboumenous auton
ὅτι αὐτὸς ἔγνω τὸ πλάσμα ἡμῶν, ἐμνήσθη ὅτι χοῦς ἐσμεν
hoti autos egnos to plasma imon, emnisthe hoti chous esmen
ἄνθρωπος, ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει·
anthropos, hossei chortos hai hemerai autou; hossei anthos tou agrou, houtos exanthei
ὅτι πνεῦμα διῆλθεν ἐν αὐτῷ, καὶ οὐχ ὑπάρξει καὶ οὐκ ἐπιγνώσεται ἔτι τὸν τόπον αὐτοῦ
hoti pneuma dielthen en auto, kai ouch huparxei kai ouk epignosetai eti ton topon autou
τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν
to de eleos tou Kyriou apo tou aionos kai eos tou aionos epi tous phoboumenous auton
καὶ ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ ἐπὶ υἱοῖς υἱῶν
kai i dikaiosyne autou epi huiois huion
τοῖς φυλάσσουσι τὴν διαθήκην αὐτοῦ καὶ μεμνημένοις τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ τοῦ ποιῆσαι αὐτάς
tois phulassousi ten diatheken autou kai memnemenois ton entolon autou tou poiesai autas
Κύριος ἐν τῷ οὐρανῷ ἡτοίμασε τὸν θρόνον αὐτοῦ, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ πάντων δεσπόζει
Kyrios en to ourano etoimase ton thronon autou, kai i basileia autou panton despozei
ευλογείτε τὸν Κύριον, πάντες οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ
evlogeite ton Kyrio, pantes hoi aggeloi autou
δυνατοὶ ἰσχύϊ ποιοῦντες τὸν λόγον αὐτοῦ τοῦ ἀκοῦσαι τῆς φωνῆς τῶν λόγων αὐτοῦ
dynatoi ischyi poiontes ton logon autou tou akousai tes phones ton logon autou
ευλογείτε τὸν Κύριον, πᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτοῦ
evlogeite ton Kyrio, pasai hai dynameis autou
λειτουργοὶ αὐτοῦ ποιοῦντες τὸ θέλημα αὐτοῦ·
leitourgoi autou poiontes to thelema autou
ευλογείτε τὸν Κύριον, πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ, ἐν παντὶ τόπῳ τῆς δεσποτείας αὐτοῦ·
evlogeite ton Kyrio, panta ta erga autou, en panti topoi tes despotias autou
Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον
Evlogei i psychi mou ton Kyrio
Bendice, oh alma mía, al Señor
Bendice, oh alma mía, al Señor y todo mi ser, su santo nombre;
Bendice, oh alma mía, al Señor y no olvides todas sus recompensas;
Que perdona todas tus iniquidades, que sana todas tus enfermedades;
Que rescata tu vida de la corrupción, que te corona de amor y compasión;
Que colma de bienes tu deseo, renovando tu juventud como el águila.
El Señor hace justicia y juicio a todos los oprimidos;
Hizo conocer sus caminos a Moisés, sus obras a los hijos de Israel;
Compasivo y misericordioso es el Señor, lento para la ira y grande en amor;
No contenderá para siempre, ni para siempre se enojará;
No nos trata según nuestras iniquidades, ni nos retribuye según nuestros pecados;
Porque tan alto como el cielo sobre la tierra, así es su misericordia para los que le temen;
Tan lejos como está el oriente del occidente, así aleja nuestras transgresiones de nosotros;
Como un padre se compadece de sus hijos, así se compadece el Señor de los que le temen;
Porque él conoce nuestra naturaleza, se acuerda de que somos polvo.
El hombre, como la hierba son sus días; como la flor del campo, así florecerá;
Pasa por él un viento y no existe, y su lugar ya no lo reconoce;
Pero la misericordia del Señor es desde la eternidad y hasta la eternidad para los que le temen;
Y su justicia sobre los hijos de los hijos,
Para los que guardan su pacto y recuerdan sus mandamientos para cumplirlos;
El Señor ha establecido en los cielos su trono, y su reino domina sobre todo;
Bendigan al Señor, todos sus ángeles,
Poderosos en fuerza, que cumplen su palabra, atentos a la voz de sus palabras;
Bendigan al Señor, todas sus huestes,
Siervos que hacen su voluntad;
Bendigan al Señor, todas sus obras, en todos los lugares de su dominio;
Bendice, oh alma mía, al Señor