Lumikukka
Alla lokakuisen sateen olen tällä tiellä
tulin taas kukat tuomaan
onhan sinun hyvä siellä?
Sade piiskaa sieluun kylmän
silmäkulmaan kyyneleet
kaukana olet elämästä
kuin lehdet tuuleen lentäneet
Älä pelkää yölintuni
ei jää yksin sielusi
talvi tuo minut luoksesi
Pitkään kestit murtumatta
läpi kärsit helvetin
kun kevään kanssa nukuit pois
minä kaiken menetin
Valokuvia hautajaisistasi
pala mennyttä aikaa
kyyneleet surusta kertovat
kaipaavat toisiaan halaa
On siitä jo kolme talvea
silti yhä viereesi kaipaan
on niin vaikea uskoa ettet enää tänne palaa
Flor de Nieve
Bajo la lluvia de octubre estoy en este camino
una vez más vengo a traer flores
¿estás bien allá?
La lluvia azota fríamente el alma
lágrimas en la comisura de los ojos
estás lejos de la vida
como hojas llevadas por el viento
No temas, mi ave nocturna
tu alma no quedará sola
el invierno me llevará hacia ti
Has resistido mucho sin romperte
durante el infierno has sufrido
cuando te fuiste a dormir con la primavera
yo lo perdí todo
Fotografías de tus funerales
un pedazo de tiempo pasado
las lágrimas hablan de tristeza
anhelan abrazarse mutuamente
Han pasado tres inviernos desde entonces
pero aún te extraño a mi lado
ess tan difícil creer que ya no volverás aquí