Suruntuoja
Huurteessa kylpevät lehdet
Sanoista tyhjä suu
Näinä aamuina kesä kuolee, syksyksi pukeutuu
Marras sadulle lopun laulaa ja talveen saattelee
Katkeaa liike villin kiiman kun jäässä kiemurtelee
Vielä heräätkö päivään vai jo tunnetko maan
Joka tuoksusi täältä pois vie kokonaan
Älä pelkoas näytä, suru kylmäksi kitke
Jos olin sulle jotain hetki vuokseni itke
On tarina kertojan vain loppua vailla
Siinä suru vaeltaa kertojan kyynelten lailla
Palkkioksi suruntuoja pakkasensa saa
Alle ensilumen syksyn lehdet ripustaa
Cazador de Tristeza
En la nieve se bañan las hojas
Con la boca vacía de palabras
En estas mañanas el verano muere, se viste de otoño
Noviembre canta el final de un cuento y guía hacia el invierno
Se corta el movimiento salvaje cuando se retuerce en el hielo
¿Todavía te despiertas al día o ya sientes la tierra?
Que tu aroma se lleva por completo
No muestres tu miedo, arranca la tristeza fría
Si fui algo para ti, llora a mi lado por un momento
Es solo una historia contada por el narrador, a punto de terminar
Donde la tristeza deambula como las lágrimas del narrador
Como recompensa, el cazador de tristeza obtiene su helada
Colgando debajo de la primera nieve las hojas del otoño