Przypadek Hermana Rotha
Lubię siłę czerni i nieużywania słów
Wszystkiego co niezmienne
W nicości za oknem gdy budzą się mgły
Lubię starych ludzi, bo starość jest jak mgła
Patrząc wprost w jej pustkę
Pragnę tym bardziej, im więcej mam lat
Ty, on i ja
Środek jakby był ze szkła
Nie zapomnę tamtych dni
Szukałem cię w odbiciu szyb
Tonę we współczuciu głębiej z każdym dniem
I choć wiem, że już nie wrócisz
Moim życiem wciąż szarpie niepewność i zgiełk
Ty, on i ja
Środek jakby był ze szkła
Nie zapomnę tamtych dni
Szukam cię
Bo tak mało wciąż wiem
Tak mało wciąż jest
W tym wszystkim mnie
El caso de Herman Roth
Me gusta la oscuridad y el silencio
Todo lo inmutable
En la nada afuera cuando se despiertan las nieblas
Me gustan los ancianos, porque la vejez es como la niebla
Mirando directamente a su vacío
Anhelo más, cuanto más años tengo
Tú, él y yo
El centro como si fuera de cristal
No olvidaré aquellos días
Te buscaba en el reflejo de las ventanas
Me hundo en la empatía más profundamente cada día
Y aunque sé que ya no volverás
Mi vida sigue siendo sacudida por la incertidumbre y el ruido
Tú, él y yo
El centro como si fuera de cristal
No olvidaré aquellos días
Te busco
Porque sé tan poco todavía
Tan poco es
En todo esto yo