Silhouette
いっせーのーせで踏み込むゴーライン
issei no se de fumikomu goorain
僕らは何も何もまだ知らぬ
bokura wa nani mo nani mo mada shiranu
一線越えて振り返るともうない
issen koete furikaeru to mou nai
僕らは何も何もまだ知らぬ
bokura wa nani mo nani mo mada shiranu
うだってうだってうだってく
udatte udatte udatte ku
煌めく汗がこぼれるのさ
kirameku ase ga koboreru no sa
覚えてないこともたくさんあっただろう
oboetenai koto mo takusan atta darou
誰も彼もシルエット
dare mo kare mo shiruetto
大事にしてたもの、忘れたフリをしたんだよ
daiji ni shiteta mono, wasureta furi wo shitan da yo
なにもないよ、笑えるさ
nani mo nai yo, waraeru sa
いっせーのーで、思い出す少年
issei no de, omoidasu shounen
僕らは何もかもを欲しがった
bokura wa nani mo kamo wo hoshigatta
わかってるって、あぁ気づいてるって
wakatteru tte, aa kidzuiteru tte
時計の針は日々は止まらない
tokei no hari wa hibi wa tomaranai
奪って奪って奪ってく
ubatte ubatte ubatte ku
流れる時と記憶
nagareru toki to kioku
遠く遠く 遠くになって
tooku tooku tooku ni natte
覚えてないこともたくさんあっただろう
oboetenai koto mo takusan atta darou
誰も彼もシルエット
dare mo kare mo shiruetto
恐れてやまぬこと、知らないフリをしたんだよ
osorete yamanu koto, shiranai furi wo shitan da yo
なにもないよ、笑えるさ
nani mo nai yo, waraeru sa
ひらりとひらりと舞ってる
hirari to hirari to matteru
木の葉の様に憂うことなく焦燥なく過ごしていたいよ
ki no ha no you ni ureu koto naku shousou naku sugoshite itai yo
覚えてないこともたくさんあったけど
oboetenai koto mo takusan atta kedo
きっとずっと変わらないものがあることを
kitto zutto kawaranai mono ga aru koto wo
教えてくれたあなたは消えぬ消えぬシルエット
oshiete kureta anata wa kienu kienu shiruetto
大事にしたいもの持って大人になるんだ
daiji ni shitai mono motte otona ni narun da
どんな時も離さずに守り続けよう
donna toki mo hanasazu ni mamori tsudzukeyou
そしたらいつの日にか
soshitara itsu no hi ni ka
なにもかもを笑えるさ
nani mo kamo wo waraeru sa
ひらりとひらりと舞ってる
hirari to hirari to matteru
木の葉が飛んでゆく
ki no ha ga tonde yuku
Silhouet
Eens, twee, drie, we stappen over de startlijn
We weten nog helemaal niets, helemaal niets
Als we de grens overgaan en omkijken, is het al weg
We weten nog helemaal niets, helemaal niets
We blijven maar doorgaan, doorgaan, doorgaan
De glinsterende zweetdruppels vallen naar beneden
Er waren vast veel dingen die we niet meer herinneren
Iedereen is een silhouet
De dingen die we belangrijk vonden, deden alsof we ze vergeten waren
Er is niets, we kunnen erom lachen
Eens, twee, drie, we herinneren ons de jongen
We verlangden naar alles, naar alles
We begrijpen het, ja, we zijn ons ervan bewust
De wijzers van de klok stoppen nooit met draaien
We nemen, nemen, nemen het weg
De tijd en de herinneringen stromen voorbij
Ver weg, ver weg, steeds verder weg
Er waren vast veel dingen die we niet meer herinneren
Iedereen is een silhouet
De dingen waar we bang voor waren, deden alsof we het niet wisten
Er is niets, we kunnen erom lachen
Flonkerend, flonkerend, dansend
Als bladeren wil ik zonder zorgen en zonder haast leven
Er waren vast veel dingen die we niet meer herinneren
Maar je leerde me dat er zeker dingen zijn die altijd hetzelfde blijven
Jij, die nooit verdwijnt, bent een onvergetelijk silhouet
Ik wil de dingen die ik belangrijk vind koesteren en volwassen worden
Altijd vasthouden en blijven beschermen
Dan, op een dag
Kunnen we om alles lachen
Flonkerend, flonkerend, dansend
De bladeren vliegen weg