Una Fotografia Nella Cornice
Nella mia stanzetta giã da tanto tempo
c'è una cornicetta stile quattrocento.
Una saggia mano l'ha dipinta con amor,
qualche foglia d'oro e uno stemma con due cuor.
Nella vecchia cornice ho cambiato fotografia,
quel visetto felice non c'è più, se ne è andato via.
Ma nel toglierla, ahimè, ho provato un non so che,
c'era scritto: "Voglio bene solo a te".
Par che dicano i fiori "Ma perchè se ne è andata via",
e lo stemma coi cuori soffre molto di nostalgia.
Quella patina d'or contro il tempo lotta ancor,
lentamente perde il magico splendor.
Restò vuota così la cornice molti dì,
solitaria e triste senza quel visin.
Ma oggi sono felice, una nuova fotografia
dentro quella cornice fa fuggire ogni nostalgia.
Non sapete chi è,
non lo posso dir perchè
è una gioia
che appartiene solo a me.
Son passati gli anni e la mia cornice
sfida ancora il tempo e mi fã felice.
Quella grande gioia che in passato conservò,
oggi è a me vicina e un'altra gioia mi donò.
Nella vecchia cornice ho cambiato fotografia,
c'è un visetto felice che fuggir fã ogni nostalgia.
Nei suoi riccioli d'or, una fata, con amor,
sorridendo mise un velo tutto d'or.
Come candide rose, le sue gote son vellutate,
come il sol luminose, le pupille quasi azzurrate.
Nel sorridere, già un forziere mostrerà,
due dentini bianchi bianchi stanno là.
Così, tra quei due cuor,
la cornice tutta d'or
quel ritratto tiene caro
come allor.
Nella vecchia cornice rimarrà la fotografia
con la frase che dice "Questa dedica non è mia.
Me l'ha scritta mammà, tanti baci al mio papà".
La canzone del mio amor finisce quà.
Finisce qua!
È il quadretto della mia felicità!
Een Foto in het Lijstje
In mijn kamertje al heel lang
staat een lijstje in de stijl van de vijftiende eeuw.
Een wijze hand heeft het met liefde geschilderd,
met wat gouden bladeren en een wapen met twee harten.
In het oude lijstje heb ik de foto verwisseld,
dat blije gezichtje is er niet meer, het is weggegaan.
Maar bij het weghalen, o jee, voelde ik iets,
het stond geschreven: "Ik hou alleen van jou".
De bloemen lijken te zeggen: "Waarom is ze weggegaan?"
en het wapen met de harten lijdt veel aan nostalgie.
Die gouden patina vecht nog steeds tegen de tijd,
verliest langzaam zijn magische glans.
Zo bleef het lijstje vele dagen leeg,
alleen en treurig zonder dat gezichtje.
Maar vandaag ben ik gelukkig, een nieuwe foto
in dat lijstje verjaagt elke nostalgie.
Jullie weten niet wie het is,
ik kan het niet zeggen want
het is een vreugde
die alleen van mij is.
De jaren zijn voorbij en mijn lijstje
daagt de tijd nog steeds uit en maakt me blij.
Die grote vreugde die het in het verleden bewaarde,
is nu dichtbij en heeft me een andere vreugde gegeven.
In het oude lijstje heb ik de foto verwisseld,
het is een blije gezichtje dat elke nostalgie verjaagt.
In zijn gouden krullen, een fee, met liefde,
met een gouden sluier die ze glimlachend plaatste.
Als witte rozen zijn haar wangen fluweelzacht,
zoals de zon stralend, haar ogen bijna blauw.
Bij het glimlachen zal ze al een schatkist tonen,
met twee witte tandjes die daar staan.
Zo, tussen die twee harten,
houdt het gouden lijstje
het portret dierbaar
zoals toen.
In het oude lijstje blijft de foto
met de zin die zegt: "Deze toewijding is niet van mij.
Die schreef mama, vele kussen voor mijn papa".
Het lied van mijn liefde eindigt hier.
Eindigt hier!
Het is het schilderijtje van mijn geluk!