Rövarkungens Ö
"rövarkungen sa till mig, vid sängen sent en natt
du ligger ju där ensam, sök din egen skatt
men jag är ju så liten, och världen är så stor
då sa rövarkungen, den är större än du tror
vad menar du med det sa jag, under min tunga filt
kan jag resa mig ur sängen, och göra vad jag vill
då drog rövarkungen sitt långa skarpa svärd
stig upp din lilla myra, och visa vad du är värd
och svärdet sken och blixtrade, av silver och av guld
rövarkungen skrattade, dig skall jag slå omkull
du dumma lilla slav, du snusar på din bädd
du är så snäll och blåögd, och skräckslagen och rädd
nu ska jag lära dig nånting, som du har nytta av
följ med mig på en resa, på rövarkungens hav
där styr jag alla vindar, och krossar alla skepp
som vågar styra motsols, eller pröva på några knep
men snälla rövarkung, sa jag och tänkte på min mor
jag kan väl inte resa, utan några skor
då högg han sönder sängen, i ett enda väldigt slag
min resa den är skoningslös, utan mildra drag
från spillrorna av sängen, kröp jag skamset fram
här gavs ju inte nån pardon, och ingen tryggad hand
rövarkungen vrålade, och skrattade och skrek
nu seglar vi på vågor av styrka och av svek
och hemska var dom scener, som jag sen fick se
vår båt gled genom blod och eld, och genom väl och ve
och mina ögon var försvarslösa, så ljusa och så blå
rövarkungen hånlog, se och smaka på
vi hade kommit till en ö, så svart och klädd i sot
där hade aldrig något träd, nånsin slagit rot
jag såg en skara människor, så bleka och så grå
rövarkungen log och sa, här kommer mina får
och alla hade flaggor, av mörken terrierlen
dom hurrade och viftade, men bara månen sken
jag var nog lite rädd, på rövarkungens strand
han viskade ur mungipan, jag har dom i min hand
och nu så fick jag se, rövarkungens ö
där ingen kunde leva, och alla ville dö
och fåglarna sa jag så tyst, han började att le
där rövarkungen lever kan, ingen flyga mer
där hade man en slags fabrik, som ville allas väl
man tillverkade penningar, ur människornas själ
den slet man ut ur kroppen, med hyrda bödlas hjälp
rövarkungen gäspade, dö eller sälj
och där satt alla gamla, på ett ensligt litet skär
eller sattes ut i havet, på sin allra sista färd
och där såg man många unga, på hopplöshetens strand
dom samlade på snäckor, som föll ur deras hand
och över hela ön, blixtrade hans svärd
skräcken den var delad, och ingen mera värld
jag sa till rövarkungen, här är så mörkt och kallt
han stampade i marken, min eld är mer än allt
han sa jag samlar guld, och inget ont i det
min vilja är mitt svärd, och det kan alla se
jag ger arbete åt alla, och om jag skulle dö
då börjar havet svalla, och ön går upp i rök
han dansade, och skrattade, och lekte med sitt svärd
nu hugger jag dig mitt itu, du dumma snälla värld
vad ska ni göra utan mig, och styrkan i min arm
utan mig, så vore ni, en potta full av sand
så smög jag bort från stranden, och månens silversken
jag smög från rövarkungen, och vinden tjöt och ven
jag hittade en båt, och lade ut från land
sakta flöt jag ut, från rövarkungens strand
jag känner mig så frusen, så liten och så rädd
jag längtade efter ljuset, och värmen i min bädd
och havets svarta yta, under månens sken
fanns ingen annan människa, så långt jag kunde se
jag var den sista människan, på detta tomma hav
och rövarvinden ven, under många sjömäns grav
men när jag var som ensammast, och allt var dött och grått
hördes plasket av en åra, såg jag skymten av en annan båt
Het Eiland van de Roverkoning
"De roverkoning zei tegen mij, bij het bed laat in de nacht
je ligt daar alleen, zoek je eigen schat
maar ik ben zo klein, en de wereld is zo groot
toen zei de roverkoning, die is groter dan je denkt
wat bedoel je daarmee, zei ik, onder mijn dikke deken
kan ik uit bed komen, en doen wat ik wil
toen trok de roverkoning zijn lange scherpe zwaard
sta op, kleine mier, en laat zien wat je waard bent
en het zwaard glinsterde en flitste, van zilver en van goud
de roverkoning lachte, ik zal je omver slaan
je domme kleine slaaf, je snurkt op je bed
je bent zo lief en blauwogig, en doodsbang en bang
nu ga ik je iets leren, wat je kunt gebruiken
volg me op een reis, op de zee van de roverkoning
daar stuur ik alle winden, en verpletter alle schepen
die het wagen tegen de stroom in te varen, of wat trucjes proberen
maar lieve roverkoning, zei ik en dacht aan mijn moeder
ik kan niet reizen, zonder schoenen aan mijn voeten
toen hakte hij het bed kapot, in één enkele klap
mijn reis is genadeloos, zonder milde trekken
uit de puinhopen van het bed, kroop ik beschaamd naar voren
hier werd geen genade gegeven, en geen veilige hand
de roverkoning brulde, en lachte en schreeuwde
nu zeilen we op golven van kracht en van bedrog
en vreselijk waren de scènes, die ik daarna zag
onze boot gleed door bloed en vuur, en door goed en kwaad
en mijn ogen waren weerloos, zo helder en zo blauw
de roverkoning lachte spottend, kijk en proef maar
we waren aangekomen op een eiland, zo zwart en bedekt met roet
daar had nooit een boom, ooit wortel geschoten
ik zag een groep mensen, zo bleek en zo grijs
de roverkoning glimlachte en zei, hier komen mijn schapen
en iedereen had vlaggen, van duistere terriërs
ze juichten en zwaaiden, maar alleen de maan scheen
ik was misschien een beetje bang, op de strand van de roverkoning
hij fluisterde uit zijn mondhoek, ik heb ze in mijn hand
en nu zag ik, het eiland van de roverkoning
waar niemand kon leven, en iedereen wilde sterven
en de vogels zeiden zo stil, hij begon te glimlachen
waar de roverkoning leeft, kan niemand meer vliegen
daar had men een soort fabriek, die iedereen ten goede wilde
men maakte geld, uit de zielen van mensen
het werd uit het lichaam getrokken, met de hulp van gehuurde beulen
de roverkoning gaapte, dood of verkoop
en daar zaten alle ouderen, op een eenzaam klein eiland
of werden in de zee gezet, op hun allerlaatste reis
en daar zag je veel jongeren, op het strand van wanhoop
ze verzamelden schelpen, die uit hun hand vielen
en over het hele eiland, flitste zijn zwaard
de angst was gedeeld, en er was geen andere wereld
ik zei tegen de roverkoning, hier is het zo donker en koud
hij stampte op de grond, mijn vuur is meer dan alles
hij zei ik verzamel goud, en daar is niets mis mee
mijn wil is mijn zwaard, en dat kan iedereen zien
ik geef werk aan iedereen, en als ik zou sterven
dan begint de zee te golven, en het eiland gaat op in rook
hij danste, en lachte, en speelde met zijn zwaard
nu hak ik je doormidden, je domme lieve wereld
wat gaan jullie doen zonder mij, en de kracht in mijn arm
zonder mij, zouden jullie, een pot vol zand zijn
dus sloop ik weg van het strand, en het zilveren licht van de maan
ik sloop weg van de roverkoning, en de wind gierde en gierde
ik vond een boot, en zette koers vanaf het land
langzaam drijf ik weg, van de strand van de roverkoning
ik voel me zo bevroren, zo klein en zo bang
ik verlangde naar het licht, en de warmte in mijn bed
en de zwarte oppervlakte van de zee, onder het maanlicht
was er geen andere mens, zo ver als ik kon zien
ik was de laatste mens, op deze lege zee
en de roverwind gierde, onder de graven van vele zeelieden
maar toen ik het meest alleen was, en alles dood en grijs was
hoorde ik het plonsen van een riem, zag ik de schim van een andere boot"