395px

De Ochtend van Polina

Nautilus Pompilius

Утро Полины

Руки Полины, как забытая песня под упорной иглой
Звуки ленивы и кружат, как пылинки, над ее головой
Сонные глаза ждут того, кто войдет и зажжет в них свет
Утро Полины продолжается сто миллиардов лет

И все эти годы я слышу, как колышется грудь
И от ее дыхания в окнах запотело стекло
И мне не жалко того, что так бесконечен мой путь
В ее хрустальной спальне постоянно, постоянно светло

Я знаю тех, кто дождется, и тех, кто, не дождавшись, умрет
Но и с теми, и с другими одинаково скучно идти
Я люблю тебя за то, что твое ожидание ждет
Того, что никогда не сможет произойти
Пальцы Полины словно свечи в канделябрах ночей
Слезы Полины превратились в бесконечный ручей
В комнате Полины на пороге нерешительно мнется рассвет
Утро Полины продолжается сто миллиардов лет

И все эти годы я слышу, как колышется грудь
И от ее дыхания в окнах запотело стекло
И мне не жалко того, что так бесконечен мой путь
В ее хрустальной спальне постоянно, постоянно светло

De Ochtend van Polina

Polina's handen, als een vergeten lied onder een volhardende naald
Geluiden zijn lui en draaien, als stofdeeltjes, boven haar hoofd
Slaperige ogen wachten op degene die binnenkomt en licht in hen aansteekt
De ochtend van Polina duurt al honderd miljard jaar

En al die jaren hoor ik hoe haar borst beweegt
En door haar adem is het glas in de ramen beslagen
En ik heb geen spijt van het feit dat mijn pad zo eindeloos is
In haar kristallen slaapkamer is het altijd, altijd licht

Ik ken degenen die zullen wachten, en degenen die, zonder te wachten, zullen sterven
Maar met zowel de een als de ander is het even saai om te gaan
Ik hou van je omdat jouw wachten wacht
Op iets dat nooit zal kunnen gebeuren
Polina's vingers zijn als kaarsen in de kandelaren van de nachten
Polina's tranen zijn veranderd in een eindeloze stroom
In Polina's kamer aarzelt de dageraad op de drempel
De ochtend van Polina duurt al honderd miljard jaar

En al die jaren hoor ik hoe haar borst beweegt
En door haar adem is het glas in de ramen beslagen
En ik heb geen spijt van het feit dat mijn pad zo eindeloos is
In haar kristallen slaapkamer is het altijd, altijd licht

Escrita por: