De Uren Waarin Niets Gebeurt
Geeuwend werd ik op een morgen wakker
En zie die man weer voor me uit mijn droom
Een neger, uitgemergeld, ziek, een stakker
Mijn schuld, denk ik, en draai me om
Als ik mijn puzzeltje zit op te lossen
Zie ik diezelfde neger weer op de tv
Hij laat zich door een blanke man afrossen
Ik zoek een wapen, een wapen met een p
De revolutie is van de reclame
Het onderwijs van het gezag, het houdt me dom
Als God niet dood is, zegt hij ja en amen
Pistool, denk ik en draai me om
De uren waarin niets gebeurt
Zullen jaren van mijn leven zijn
Zie ik een ruzie bij de buren
Sluit ik mijn ogen, het gordijn
Hoor ik mijn zwart-wit televisie
Die weer over vrede zeurt
Sluit ik mijn oren, dood de uren
Uren, waarin niets gebeurt
Eens kon je, door de televisie aan te zetten
Het gevoel krijgen dat het er van kwam
Ik zat met mijn vriendin wat te kwartetten
Toen ik hoorde: Portugal, Vietnam
Maar het was het spel van een paar heren
Met mij is er in feite niets gebeurd
Ik zag mijn vrienden demonstreren
Zij sloegen bressen in de sleur
Voor ik het wist was ik een vader
Ik dook veel te vroeg bij haar in bed
Heb ik mijn vrienden, of zij mij verraden
Nog een kind, dan heb ik een kwartet
Nu zit ik geeuwend thuis de tijd te doden
Speel monopoly, poker en patience
Ik vul moegespeeld de leegte met de mode
Ik pak een tientje, want wat heb je aan een kans
Zolang ik speel hoef je op mij niet te letten
Ik weet van niets, ik lees niet eens de krant
Ik hoef thuis maar de tv af te zetten
En er is niets meer met de wereld aan de hand
De kaarten zijn geschud, ik ben de joker
Dat is het noodlot, daar leg ik mij bij neer
Omdat er altijd wel iemand is met poker
Als ik zit met carre, azen en een heer
De uren waarin niets gebeurt
Zullen jaren van mijn leven zijn
Zie ik een ruzie bij de buren
Sluit ik mijn ogen, het gordijn
Hoor ik mijn kleurentelevisie
Die weer over vrede zeurt
Sluit ik mijn oren, dood de uren
Uren waarin niets gebeurt
Ik was een kind
Ik kreeg een horloge
Maar ik kon niet klokkijken
Ik was een man
Ik keek op mijn horloge
En ik zag dat ik voort moest maken
Ik was een vrouw
Ik keek op mijn horloge
En ik zag dat ik achter liep
Ik was oud
Ik keek op mijn horloge
En ik zag dat het stil stond
Ik was God, ik wist al lang hoe laat het was
En la hora en la que no pasa nada
Bostezando me desperté una mañana
Y veo a ese hombre de nuevo en mi sueño
Un negro, demacrado, enfermo, un desgraciado
Es mi culpa, pienso, y me doy la vuelta
Mientras resuelvo mi rompecabezas
Veo al mismo negro de nuevo en la televisión
Él es golpeado por un hombre blanco
Busco un arma, un arma con una p
La revolución es de la publicidad
La educación del autoritarismo, me mantiene ignorante
Si Dios no está muerto, él dice amén
Pistola, pienso y me doy la vuelta
Las horas en las que no pasa nada
Serán años de mi vida
Si veo una pelea en los vecinos
Cierro mis ojos, la cortina
Escucho mi televisión en blanco y negro
Que vuelve a hablar de paz
Cierro mis oídos, mato las horas
Horas en las que no pasa nada
Una vez, al encender la televisión
Podías sentir que algo estaba pasando
Estaba jugando a las cartas con mi novia
Cuando escuché: Portugal, Vietnam
Pero era el juego de unos cuantos caballeros
En realidad, no pasó nada conmigo
Vi a mis amigos manifestarse
Ellos rompieron con la rutina
Antes de darme cuenta, era padre
Me metí en la cama con ella demasiado pronto
¿Mis amigos me traicionaron a mí, o yo a ellos?
Otro hijo, entonces tendré un cuarteto
Ahora estoy en casa bostezando para matar el tiempo
Jugando al monopoly, al póker y al solitario
Lleno de cansancio el vacío con la moda
Cojo un billete de diez, ¿qué sentido tiene una oportunidad?
Mientras juego, no tienes que preocuparte por mí
No sé nada, ni siquiera leo el periódico
Solo tengo que apagar la televisión en casa
Y no hay nada más que hacer con el mundo
Las cartas están repartidas, soy el comodín
Ese es mi destino, me resigno a ello
Porque siempre hay alguien con póker
Cuando tengo un full, ases y un rey
Las horas en las que no pasa nada
Serán años de mi vida
Si veo una pelea en los vecinos
Cierro mis ojos, la cortina
Escucho mi televisión a color
Que vuelve a hablar de paz
Cierro mis oídos, mato las horas
Horas en las que no pasa nada
Era un niño
Me dieron un reloj
Pero no sabía leer la hora
Era un hombre
Miré mi reloj
Y vi que debía apurarme
Era una mujer
Miré mi reloj
Y vi que iba retrasada
Era viejo
Miré mi reloj
Y vi que estaba parado
Era Dios, ya sabía qué hora era