Glitter En Goud
Achter de facade van glitter en goud
Staat elke dag dezelfde lach, dezelfde sleur
Je wordt veel sneller oud
Als je van theater houdt
Van op- en afgaan door diezelfde deur
Achter die deur hoor je ze kermen
Een artiest lijdt wat af achter de schermen
Toch komt hij op met een lach en een pasje
Hij zingt van rozegeur en maneschijn
Maar als je kon kijken in zijn hart, onder zijn jasje
Zou je zeker minder vrolijk zijn
In zijn kleedkamer zet de komiek zijn kraaiepoten aan
Wat zou er van hem zijn als hij zijn vak niet had
Hij repeteert zijn repertoire
Hij doet het al dertig jaar
Bakken, die niet leuk zijn en gejat
Hijzelf heeft zelf het beste in de smiezen
Want daar staat hij trillend tussen de coulissen
Toch komt hij op met een lach en een pasje
Als het publiek niet lacht, houdt hij zich schijnbaar groot
Maar diep in zijn hart, onder zijn jasje
Gaat hij elke keer een beetje dood
Triest doet de danseres de spitzen aan haar voeten
Die hoofdrol is haar neus voorbij gegaan
Het was technisch nog wel goed
Maar ze weet dat dat er niets toe doet
Als je niet kunt sterven als een zwaan
Daar staat ze naar de anderen te kijken
En ze weet, dat zal ik nooit bereiken
Toch komt ze op met een lach en een pasje
En het publiek kijkt niet door de coulissen heen
Ze zoeken naar snoepgoed in hun tasje
Je staat in het theater zo alleen
Toch kom je op met een lach en een pasje
Je zingt van rozegeur en maneschijn
Maar diep in je hart, onder je jasje
Zul je altijd eenzaam zijn
Brillo y Oro
Detrás de la fachada de brillo y oro
Cada día la misma sonrisa, la misma rutina
Envejeces mucho más rápido
Si amas el teatro
De ir y venir por la misma puerta
Detrás de esa puerta los escuchas gemir
Un artista sufre detrás del escenario
Aun así sale con una sonrisa y un paso
Canta de color de rosa y luna llena
Pero si pudieras ver en su corazón, bajo su saco
Seguramente estarías menos alegre
En su camerino el comediante se maquilla
¿Qué sería de él si no tuviera su oficio?
Repite su repertorio
Lo hace desde hace treinta años
Chistes que no son graciosos y robados
Él mismo sabe lo mejor
Porque ahí está temblando entre bastidores
Aun así sale con una sonrisa y un paso
Si el público no ríe, aparenta ser fuerte
Pero en lo más profundo de su corazón, bajo su saco
Muere un poco cada vez
Triste la bailarina se pone las puntas en los pies
El papel principal se le escapó
Técnicamente estuvo bien
Pero sabe que eso no importa
Si no puedes morir como un cisne
Ahí está mirando a los demás
Y sabe, nunca alcanzaré eso
Aun así sale con una sonrisa y un paso
Y el público no ve más allá de los bastidores
Buscan golosinas en sus bolsos
En el teatro estás tan solo
Aun así sales con una sonrisa y un paso
Cantas de color de rosa y luna llena
Pero en lo más profundo de tu corazón, bajo tu saco
Siempre estarás solo