395px

Árbol Interior

Negura Bunget

Înarborat

Despicã-mi oglinda de dincolo,
Cu a ochilor ascutime...
Chip ce neclintit se asterne-n sine.
Tintesc lumile, întorc luminile
Liniste lãuntricã se dezveleste
Dincolo de a mintii serpuire.

Despic cãrarea nerostirii, prãbusitã-n nemiscare
Umblet prin suflet pe sfori de nepãsit.
Cuvinte surde croiesc prin minte,
Nori de vorbe îndeasã neîncetat
Zumzãind cu sunet aspru.
Cãtre stînga rãsucesc privirea
Ce strãpunge scutul lãuntric, tãcere
Cuprins de eterna negîndire.

Calmã adiere ce de dincolo mã trage
De-a curmezis de lume, purtatu-s de Zefir
De la începuturi cãtre Nadir
Întelept domnit, alunecînd ca prin vis,
Albind întunecatii mei strãmosi de stîncã.

Despic puterea,
Cu a ochilor asprime,
În mãduva bradului de veci,
Si cum stau înaintea-mi,
Înghitit neantului
Înãuntru-mi privesc
Asa aproape de mine,
Strãluminat de cel ochi, mãiastru
Si insumi sunt.

Árbol Interior

Desgárrame el espejo desde el otro lado,
Con la agudeza de los ojos...
Rostro que se despliega inmutable en sí mismo.
Apunto a los mundos, vuelvo las luces
La calma interna se revela
Más allá de la serpenteante mente.

Divido el sendero del sin decir, derrumbado en inmovilidad
Caminata por el alma en cuerdas intransitables.
Palabras sordas abren camino en la mente,
Nubes de palabras densas se acumulan sin cesar
Zumbando con sonido áspero.
Hacia la izquierda giro la mirada
Que atraviesa el escudo interno, silencio
Abrazado por la eterna negación.

Cálida brisa que desde el otro lado me arrastra
Al borde del mundo, llevado por el Céfiro
Desde los comienzos hacia el Nadir
Sabia dominante, deslizándose como en sueños,
Blanqueando a mis antepasados oscuros de roca.

Desgarrando el poder,
Con la agudeza de los ojos,
En la médula del árbol eterno,
Y cómo permanecen ante mí,
Devorado por la nada,
Dentro de mí miro
Tan cerca de mí,
Iluminado por aquel ojo, mágico
Y soy yo mismo.

Escrita por: