Ma muse
Es-tu un coup du sort ou un joli présage?
Toi, tu n'as jamais tort derrière ton beau visage
À la mort, à la vie, je te chante toutes mes nuits
Mon amour interdit
On murmure dans la ville que tu es déjà loin
Que tu as pris la route vers un monde si lointain
Que ton bateau navigue si loin du mien
L'histoire était belle mais l'avenir incertain
J'ai cru t'apercevoir au beau milieu de mes rêves
Et le temps d'un regard, j'ai vu tous tes poèmes
Je voulais être ta muse mais la fin est cruelle
Quelqu'un d'autre a pris cette place
Je n'serais jamais elle
Parfois tu penses à moi, j'en ai la certitude
Je dessine sur les murs aux couleurs amertumes
Un souvenir, une image me dérobe
Qui m'envole et m'écorche
Je m'adresse à la lune quand ma peine déambule
J'avance et je recule
Il me reste que ma plume
Mon costume pour armure
Un miracle et tout bascule
Tes yeux étaient mon refuge
T'oublier, je le refuse
On murmure dans la ville que tu es déjà loin
Que tu as pris la route, mon cœur entre tes mains
Mais mon bateau chavire (chavire) si loin du tien (si loin)
L'histoire était belle (belle) mais il n'en reste rien
J'ai cru t'apercevoir au beau milieu de mes rêves
Et le temps d'un regard, j'ai vu tous tes poèmes
Je voulais être ta muse mais la fin est cruelle
Quelqu'un d'autre a pris cette place
Je n'serais jamais elle
Mijn muze
Ben jij een toeval of een mooi voorteken?
Jij hebt nooit ongelijk achter je mooie gezicht
Bij de dood, bij het leven, zing ik je elke nacht
Mijn verboden liefde
Er wordt gefluisterd in de stad dat je al ver weg bent
Dat je de weg hebt genomen naar een wereld zo ver weg
Dat jouw schip zo ver van het mijne vaart
Het verhaal was mooi, maar de toekomst onzeker
Ik dacht je te zien midden in mijn dromen
En in een blik zag ik al jouw gedichten
Ik wilde jouw muze zijn, maar het einde is wreed
Iemand anders heeft die plek ingenomen
Ik zal nooit zij zijn
Soms denk je aan mij, daar ben ik zeker van
Ik teken op de muren in bittere kleuren
Een herinnering, een beeld ontglipt me
Die me optilt en me verwondt
Ik spreek de maan toe als mijn pijn rondloopt
Ik ga vooruit en achteruit
Ik heb alleen nog mijn pen
Mijn kostuum als wapen
Een wonder en alles verandert
Jouw ogen waren mijn toevlucht
Jou vergeten, dat weiger ik
Er wordt gefluisterd in de stad dat je al ver weg bent
Dat je de weg hebt genomen, mijn hart in jouw handen
Maar mijn schip kapseist (kapseist) zo ver van het jouwe (zo ver)
Het verhaal was mooi (mooi) maar er blijft niets van over
Ik dacht je te zien midden in mijn dromen
En in een blik zag ik al jouw gedichten
Ik wilde jouw muze zijn, maar het einde is wreed
Iemand anders heeft die plek ingenomen
Ik zal nooit zij zijn