Avant Tu Riais (feat. Clara Luciani)
J'observe ces hommes en costume
Noyés dans cette masse informe
Cette femme au visage dur qui passe en force
Elle pense fort à sa carrière, fonce
Malgré le harcèlement des hommes
Mais la seule chose qui la pousse
Quelque part, c'est le manque
Elle a besoin de plus
Qu'un anti-dépresseur assez puissant
Mais si elle laissait libre court à ses pulsions
En vrai ce qu'elle ferait, c'est qu'elle peindrait
Sur une fresque élevée, ses séquelles
Elle sait ce qu'elle veut
C'est quelque-chose de presque élémentaire
Après, est-ce qu'elle est mentalement prête?
J'aimerais presque qu'elle m'enterre avant
Que le temps la prenne
Avant qu'elle devienne un vrai squelette
Et qu'on la perde au sens large, un vrai squelette
Que l'on exhibe en sciences nat' pendant l'aprem
Un sourire éternel qui traîne en elle
Comme si cette vie n'était qu'une triste blague
Alors il l'exhibe pour que l'on apprenne de force
Que le règne de l'homme se trouve dans la science
Et que la magie n'existe pas, mais on résistera
Dans ta tête ça tourne pas rond
Tes pensées sont des ellipses
Le système te permet de voler
Mais c'est pas des ailes, c'est des hélices
Contrôle-toi ou fais-toi contrôler
On peut être libre ou prisonnier de ses vices
Et si les enfants décident de prendre le relai
Les suivants subiront des années de sévices
Soudain la gare se vide et les regards s'évitent
Et c'est la guerre civile, elle est si vile
L'amour se perd si vite
La terre mère étouffe sous la saleté de ses fils
Face à ces idées qu'on subit, je sais, la cécité te séduit
Nombrils égo-centrés, très peu s'entraident
Triste ironie d'une société de services
Les gens dans le besoin passent après les apparences
Qu'on va bientôt devoir sauver
Que dire à ton voisin qu'a perdu
Ses grands-parents dans le ghetto de Varsovie
Alors t'as gueulé sans trêve et tu t'es plié en 4 sans trèfle
Tes neurones ont grillé, ton coeur est cendré
T'as jamais su plier quand t'as besoin d'rêve
Peu de sang frais, dur de te concentrer
Toute ton enfance dans des zones excentrées
Tu es jeune et ambitieux donc tu te sens prêt
Déjà tit-pe tu n'écoutais que le 113
T'as dit à ta mère: Je reviens, le temps presse
Y'a que pour te faire monter que je descendrais
Un jour j'achèterai l'immeuble entier
Juste pour être sûr qu'on te laisse entrer
Aventurier de l'inconnu, avant tu riais de l'inconnu
Avant tu riais du temps qui passe, et puis le temps est passé
Mais, avant tu riais de l'inconnu, avant tu riais de l'inconnu
Avant tu riais du temps qui passe, et puis le temps est passé
Aventurier de l'inconnu, avant tu riais de l'inconnu
Avant tu riais du temps qui passe, et puis le temps est passé
Mais, avant tu riais de l'inconnu, avant tu riais de l'inconnu
Avant tu riais du temps qui passe, et puis le temps est passé
Tu sens bien que t'es unique
Tu veux pas qu'on te double
L'homme est lâche comme un noeud
Et tu planes comme le doute
Les liens se font et se défont
Les humains s'offensent et se défoncent
Même du sommet des arbres, tout ça te dépasse
Tes sommes de pensées qu'le sommeil efface
Nous sommes des zombies, nous sommes des masques
Que des Hommes de face désormais néfastes
Des zones désolées, des hommes et des femmes
Tu te sens d'aucun des clans
Des sourires en coin, des clins d'oeils
Avant le deuil d'un amour en déclin
Fuir la nature immatérielle, c'est pas sûr qu'on puisse
Face à la lumière intérieure, c'est nos yeux qu'on plisse
Ils disent que l'amour rend aveugle mais il t'a redonné la vue
Il t'as fait muer quand ta rage était sourde, il a fait fredonner la rue
Il t'a fait retirer le collier de chien qui te servait d'écharpe
L'éducation t'a fait désapprendre
Des choses essentielles que tu savais déjà
Surtout n'oublie pas qu'avant tu riais
Mais l'amour te libère, l'as-tu oublié?
T'es rien dans l'univers et avant tu rayonnais
Libère ta lumière, ils voudront te raisonner
Libère ta lumière
Aventurier de l'inconnu, avant tu riais de l'inconnu
Avant tu riais du temps qui passe, et puis le temps est passé
Mais, avant tu riais de l'inconnu, avant tu riais de l'inconnu
Avant tu riais du temps qui passe, et puis le temps est passé
Aventurier de l'inconnu, avant tu riais de l'inconnu
Avant tu riais du temps qui passe, et puis le temps est passé
Mais, avant tu riais de l'inconnu, avant tu riais de l'inconnu
Avant tu riais du temps qui passe, et puis le temps est passé
Voorheen Lachte Je (feat. Clara Luciani)
Ik observeer deze mannen in pak
Verdronken in deze amorfe massa
Die vrouw met een hard gezicht die met kracht voorbijloopt
Ze denkt intens aan haar carrière, ze gaat ervoor
Ondanks het ongewenste gedrag van mannen
Maar het enige dat haar drijft
Is ergens het gebrek
Ze heeft meer nodig
Dan een antidepressivum dat sterk genoeg is
Maar als ze haar impulsen de vrije loop zou laten
Zou ze in werkelijkheid schilderen
Op een hoge muurschildering, haar littekens
Ze weet wat ze wil
Het is iets bijna elementairs
Maar is ze mentaal wel klaar?
Ik zou bijna willen dat ze me eerder begraaft
Voordat de tijd haar neemt
Voordat ze een echt skelet wordt
En we haar in de brede zin verliezen, een echt skelet
Dat we tentoonstellen in de natuurkunde tijdens de middag
Een eeuwige glimlach die in haar blijft hangen
Alsof dit leven slechts een treurig grapje is
Dus stelt hij haar tentoon zodat we met geweld leren
Dat het rijk van de man in de wetenschap ligt
En dat magie niet bestaat, maar we zullen weerstaan
In je hoofd draait het niet rond
Je gedachten zijn ellipsen
Het systeem laat je stelen
Maar het zijn geen vleugels, het zijn propellers
Beheers jezelf of laat je beheersen
Je kunt vrij zijn of gevangen in je ondeugden
En als de kinderen besluiten het over te nemen
Zullen de volgende jaren van misbruik ondergaan
Plotseling leegt het station en de blikken ontwijken elkaar
En het is de burgeroorlog, zo gemeen
De liefde gaat zo snel verloren
Moeder aarde verstikt onder de vuiligheid van haar zonen
Voor deze ideeën die we ondergaan, weet ik, de blindheid verleidt je
Navelstreng-egoïsten, weinigen helpen elkaar
Treurige ironie van een dienstverlenende samenleving
De mensen in nood komen na de schijn
Die we binnenkort moeten redden
Wat zeg je tegen je buurman die verloren heeft
Zijn grootouders in het getto van Warschau
Dus schreeuwde je zonder pauze en je boog je in vier zonder klaver
Je neuronen zijn doorgebrand, je hart is as
Je hebt nooit geleerd te buigen als je een droom nodig hebt
Weinig vers bloed, moeilijk om je te concentreren
Je hele kindertijd in afgelegen gebieden
Je bent jong en ambitieus, dus voel je je klaar
Al als tiener luisterde je alleen naar 113
Je zei tegen je moeder: Ik kom terug, de tijd dringt
Er is alleen maar om je omhoog te helpen dat ik naar beneden zou komen
Op een dag koop ik het hele gebouw
Gewoon om zeker te zijn dat ze je binnenlaten
Avonturier van het onbekende, voorheen lachte je om het onbekende
Voorheen lachte je om de tijd die verstrijkt, en toen is de tijd verstrijkt
Maar, voorheen lachte je om het onbekende, voorheen lachte je om het onbekende
Voorheen lachte je om de tijd die verstrijkt, en toen is de tijd verstrijkt
Avonturier van het onbekende, voorheen lachte je om het onbekende
Voorheen lachte je om de tijd die verstrijkt, en toen is de tijd verstrijkt
Maar, voorheen lachte je om het onbekende, voorheen lachte je om het onbekende
Voorheen lachte je om de tijd die verstrijkt, en toen is de tijd verstrijkt
Je voelt goed dat je uniek bent
Je wilt niet dat iemand je inhaalt
De man is laf als een knoop
En je zweeft als de twijfel
De banden worden gemaakt en verbroken
Mensen beledigen elkaar en gebruiken elkaar
Zelfs van de toppen van de bomen, dat alles overtreft je
Je som van gedachten die de slaap uitwist
We zijn zombies, we zijn maskers
Slechts mensen van voren nu nefast
Verwoeste gebieden, mannen en vrouwen
Je voelt je geen van de clans
Glimlachen in de hoeken, knipoogjes
Voor de rouw om een liefde in verval
De immateriële natuur ontvluchten, het is niet zeker dat we kunnen
Tegenover het innerlijke licht, knijpen we onze ogen dicht
Ze zeggen dat liefde blind maakt, maar het heeft je het zicht teruggegeven
Het heeft je doen veranderen toen je woede doof was, het deed de straat neuriën
Het heeft je de hondenhalsband die je als sjaal droeg, laten afdoen
Het onderwijs heeft je dingen laten vergeten
Essentiële dingen die je al wist
Vergeet vooral niet dat je voorheen lachte
Maar de liefde bevrijdt je, heb je dat vergeten?
Je bent niets in het universum en voorheen straalde je
Bevrijd je licht, ze willen je redeneren
Bevrijd je licht
Avonturier van het onbekende, voorheen lachte je om het onbekende
Voorheen lachte je om de tijd die verstrijkt, en toen is de tijd verstrijkt
Maar, voorheen lachte je om het onbekende, voorheen lachte je om het onbekende
Voorheen lachte je om de tijd die verstrijkt, en toen is de tijd verstrijkt
Avonturier van het onbekende, voorheen lachte je om het onbekende
Voorheen lachte je om de tijd die verstrijkt, en toen is de tijd verstrijkt
Maar, voorheen lachte je om het onbekende, voorheen lachte je om het onbekende
Voorheen lachte je om de tijd die verstrijkt, en toen is de tijd verstrijkt
Escrita por: Nek Lefennek, Dabigloubensky