Nocturne
We stonden zacht te praten
Aan 't kantje van de sloot
De avond was zo wonderstil
De bomen leken dood
Hij zei dat hij nu trouwen ging
Met een, hier ver vandaan
We moesten bei verstandig zijn
En van elkander gaan
En z'n stem klonk o zo zacht
In de nacht, in de nacht
Ik kon hem niet veel zeggen
Aan 't kantje van de sloot
De tranen kropen in m'n keel
M'n lippen leken dood
Hij praatte veel van standsverschil
Van drang van vaderszij
En dat er wel een ander kwam
Die beter was dan hij
En ik lachtte o zo zacht
In de nacht, in de nacht
We stonden stil te praten
Aan 't kantje van de sloot
Ik zag het aan z'n ogen wel
Z'n liefde die was dood
Eens bracht'ie met z'n sterke blik
Mij rust en warmt' en licht
Nu dwaalde met een aarzeling
Z'n oog langs m'n gezicht
En z'n stem klonk o zo zacht
In de nacht, in de nacht
Ik kon geen tranen vinden
Aan 't kantje van de sloot
De nacht was bleek en wonderstil
De bomen leken dood
Hij heeft mij zacht de hand gestreeld
En keek me ernstig aan
Toen zei 'ie: "kom, wees sterk, m'n kind"
En zo liet hij me staan
En ik hoorde nog z'n stap
O zo zacht, in de nacht
Nocturno
Estábamos hablando suavemente
En el borde del arroyo
La noche era tan maravillosamente tranquila
Los árboles parecían muertos
Él dijo que ahora se iba a casar
Con alguien, lejos de aquí
Debíamos ser sensatos
Y separarnos
Y su voz sonaba tan suave
En la noche, en la noche
No pude decirle mucho
En el borde del arroyo
Las lágrimas se me atragantaban
Mis labios parecían muertos
Hablaba mucho sobre diferencias de clase
Sobre la presión del lado paterno
Y que vendría alguien más
Que sería mejor que él
Y yo reí tan suavemente
En la noche, en la noche
Estábamos parados en silencio hablando
En el borde del arroyo
Podía ver en sus ojos
Que su amor estaba muerto
Una vez, con su mirada fuerte
Me traía paz, calor y luz
Ahora, con vacilación
Su mirada vagaba por mi rostro
Y su voz sonaba tan suave
En la noche, en la noche
No pude encontrar lágrimas
En el borde del arroyo
La noche estaba pálida y maravillosamente tranquila
Los árboles parecían muertos
Él acarició suavemente mi mano
Y me miró seriamente
Entonces dijo: "ven, sé fuerte, mi niña"
Y así me dejó parada
Y aún escuché sus pasos
Tan suaves, en la noche