Alleen Uit Leed
"alleen uit leed wordt kunst geboren"
Zegt mijn zanglerares, juffrouw bep
Ja, uit leed wordt kunst geboren
En aan mijn stem is duidelijk te horen
Dat ik nog niet genoeg geleden heb
"kijk naar beethoven", zegt ze, "die was doof"
"kijk naar handel", zegt ze, "die had ischias"
"kijk naar mozart", zegt ze, "die ook zielig was
En bach had veertien kinderen aan z'n hoofd"
"en daarom", zegt juffrouw bep, mijn lerares, tegen mij
"en daarom krijg jij nooit de solopartij
Want het kleinste kind kan begrijpen
Dat je stem door het verdriet moet rijpen"
Nou, daar zit ik dan, aangezien ik niet weet:
Hoe kom ik aan leed, hoe kom ik aan leed
Mijn gezin is kerngezond
Tot m'n goudvis toe en m'n herdershond
Ik heb geen honger
Integendeel
Het gebak zit mij tot boven in de keel
En geen enk'le ramp
En geen kolendamp
En geen ongeval met de olielamp
En mijn dochter is geen slet
En niet gek
En niet scheel
En mijn zoon is normaal
En niet homoseksueel
Af en toe
Sla ik hard
Met mijn hoofd op het klavier
En ik gil van de pijn
Maar het helpt geen zier
Want het gaat meer om een innerlijke pijn
En dat schijnt voor mij niet weggelegd te zijn
Ja, een verre nicht is gestikt in een bonbon
Maar dat gaf mij nauwelijks verlichting
Als mijn man eens werd getroffen door een vallend stuk beton
Nou, dan was ik al een eindje in de richting
Maar dat is mij niet beschoren
En dat is aan mijn stem te horen
Zegt juffrouw bep, juffrouw bep
Alleen uit leed wordt kunst geboren
Maar toen, op een dag
Op een vreselijke dag
Sloeg het noodlot toe
Als een donderslag
Mijn zanglerares, juffrouw bep
Aan wie ik o zo veel te danken heb
Kreeg een complicatie aan haar been
En ging kalm en vredig van ons heen
Niemand heeft beseft, wat dat was voor mij
Noodgedwongen zing ik zelf de solopartij
Wat een leed, wat een leed, wat een leed was dat
Maar 't heeft wel onmiddellijk effect gehad
Want gelouterd door verdriet
Zing ik elke avond moedig mijn lied
't is aan mijn stem te horen:
Alleen uit leed wordt kunst geboren
Solo del Dolor Nace el Arte
solo del dolor nace el arte
Dice mi profesora de canto, la señorita bep
Sí, del dolor nace el arte
Y en mi voz claramente se escucha
Que aún no he sufrido lo suficiente
'Mira a Beethoven', dice ella, 'que era sordo'
'Mira a Handel', dice ella, 'que tenía ciática'
'Mira a Mozart', dice ella, 'que también era desdichado'
Y Bach tenía catorce hijos a su cargo
'y por eso', dice la señorita bep, mi profesora, a mí
'y por eso nunca obtendrás el solo
Porque hasta el niño más pequeño puede entender
Que tu voz debe madurar a través del dolor'
Bueno, aquí estoy, ya que no sé:
¿Cómo consigo dolor, cómo consigo dolor?
Mi familia está muy sana
Hasta mi pez dorado y mi perro pastor
No tengo hambre
Al contrario
El pastel me llega hasta la garganta
Y no hay ningún desastre
Y ningún humo de carbón
Y ningún accidente con la lámpara de aceite
Y mi hija no es una puta
Y no está loca
Y no es bizca
Y mi hijo es normal
Y no es homosexual
De vez en cuando
Golpeo fuerte
Con mi cabeza en el teclado
Y grito de dolor
Pero no sirve de nada
Porque se trata más de un dolor interno
Y parece que no está destinado para mí
Sí, una prima lejana se atragantó con un bombón
Pero eso apenas me dio alivio
Si mi esposo alguna vez fuera golpeado por un trozo de concreto que cae
Bueno, entonces estaría un poco más cerca
Pero eso no me ha sido concedido
Y eso se nota en mi voz
Dice la señorita bep, señorita bep
Solo del dolor nace el arte
Pero entonces, un día
En un día terrible
La desgracia golpeó
Como un trueno
Mi profesora de canto, la señorita bep
A quien debo tanto
Tuvo una complicación en su pierna
Y se fue tranquila y pacíficamente de nuestro lado
Nadie se dio cuenta de lo que eso significaba para mí
Me vi obligado a cantar el solo yo mismo
Qué dolor, qué dolor, qué dolor fue eso
Pero tuvo un efecto inmediato
Porque purificado por el dolor
Canto valientemente mi canción cada noche
Se nota en mi voz:
Solo del dolor nace el arte