Sertaneja
Sertaneja, se eu pudesse,
Se Papai do Céu me desse
O espaço pra voar,
Eu corria a natureza
E acabava com a tristeza
Só pra não te ver chorar.
Na ilusão deste poema
Eu roubava um diadema
Lá no céu pra te ofertar
E onde a fonte rumoreja
Eu erguia tua igreja,
Dentro dela o teu altar.
Sertaneja, por que choras
Quando eu canto
Sertaneja, se este canto
É todo teu?
Sertaneja, pra secar
Os teus olhinhos
Vais ouvir os passarinhos
Que cantam mais do que eu.
A tristeza do teu pranto
É mais triste quando eu canto
A canção que te escrevi
E os teus olhos, neste instante,
Brilham mais que a mais brilhante
Das estrelas que já vi.
Sertaneja, vou embora!...
A saudade vem agora
E a alegria vem depois.
Vou subir por essas serras,
Construir lá noutras terras
Um ranchinho pra nós dois.
(Sertaneja, por que choras quando eu canto?).
Sertaneja
Sertaneja, als ik kon,
Als de Hemel me zou geven
De ruimte om te vliegen,
Zou ik door de natuur rennen
En het verdriet wegnemen
Simpelweg om je niet te zien huilen.
In de illusie van dit gedicht
Stal ik een diadeem,
Daarboven, om je te geven.
En waar de bron kabbelt,
Zou ik jouw kerk oprichten,
Binnenin, jouw altaar.
Sertaneja, waarom huil je
Als ik zing?
Sertaneja, als dit lied
Volledig van jou is?
Sertaneja, om je
Oogjes te drogen,
Zal je de vogeltjes horen
Die meer zingen dan ik.
De droefheid van jouw tranen
Is nog treuriger als ik zing
Het lied dat ik voor jou schreef.
En jouw ogen, op dit moment,
Stralen helderder dan de helderste
Van de sterren die ik ooit heb gezien.
Sertaneja, ik ga weg!...
Het gemis komt nu,
En de vreugde komt later.
Ik ga omhoog door deze bergen,
Bouw daar in andere landen
Een klein huisje voor ons twee.
(Sertaneja, waarom huil je als ik zing?).