Aftershocks
Gabe:
They've managed to get rid of me
Return me to the grave.
ECT, electric chair
We shock who we can't save.
They've cleared you of my memory,
And many more as well
You may have wanted some of them,
But who can ever tell?
Your brainwaves are more regular,
The chemistry more pure;
The headaches and the nausea
Will pass and you'll endure;
Your son is gone forever, though,
Of that the doctor's sure.
The memories will wane
The aftershocks remain
You wonder which is worse
The symptom or the cure.
They've managed to get rid of me
I'm gone without a trace,
But sear the soul and leave a scar
No treatment can erase.
They cut away the cancer,
But forgot to fill the hole;
They moved me from your memory
I'm still there in your soul.
Your life goes back to normal now,
Or so they all believe.
Your heart is in your chest again,
Not hanging from your sleeve.
They've driven out the demons,
And they've earned you this reprieve:
The memories are gone
The aftershocks live on
But with nothing to remember,
Is there nothing left to grieve?
Diana:
With nothing to remember
Natafschokken
Gabe:
Ze hebben het voor elkaar gekregen om me kwijt te raken
Me terug te sturen naar het graf.
ECT, elektrische stoel
We schokken wie we niet kunnen redden.
Ze hebben je van mijn herinnering ontdaan,
En nog veel meer ook
Misschien wilde je een paar van hen,
Maar wie kan dat ooit zeggen?
Je hersengolven zijn regelmatiger,
De chemie zuiverder;
De hoofdpijnen en de misselijkheid
Zullen verdwijnen en je zult volhouden;
Je zoon is voor altijd weg,
Daar is de dokter zeker van.
De herinneringen zullen vervagen
De natafschokken blijven
Je vraagt je af wat erger is
Het symptoom of de remedie.
Ze hebben het voor elkaar gekregen om me kwijt te raken
Ik ben verdwenen zonder spoor,
Maar brand de ziel en laat een litteken achter
Geen behandeling kan dat wissen.
Ze hebben de kanker weggesneden,
Maar vergaten het gat te vullen;
Ze hebben me uit je geheugen gehaald
Maar ik ben nog steeds daar in je ziel.
Je leven heeft nu weer een normaal ritme,
Of dat is wat ze allemaal geloven.
Je hart zit weer in je borst,
Niet hangend aan je mouw.
Ze hebben de demonen verdreven,
En ze hebben je deze respijt verdiend:
De herinneringen zijn weg
De natafschokken blijven
Maar met niets om te herinneren,
Is er dan niets om te rouwen?
Diana:
Met niets om te herinneren