De pijn van geur
De oude lucht bij oma, de geur van ziekenhuis
Een uitgeblazen kaars na weer een ruzie thuis
De geuren van verhuizen, het luchtje dat ze droeg
Je voelt weer het verlangen die keer dat je het vroeg
Woorden kun je vergeten
Beelden vervagen
Stemmen sterven weg
Maar wie kan de pijn van geur verdragen
Soms is er die somberheid, hoewel dat is niet het juiste woord
Het is meer een onbestemd gevoel van iets dat niet zo hoort
Met woorden blijft het stil en ook beelden raken niet
Maar wat alles boven brengt zijn de geuren van verdriet
Woorden kun je vergeten
Beelden vervagen
Stemmen sterven weg
Maar wie kan de pijn van geur verdragen
Woorden kun je vergeten
Beelden vervagen
Stemmen sterven weg
El dolor del olor
El viejo olor en casa de la abuela, el olor del hospital
Una vela apagada después de otra pelea en casa
Los olores de mudarse, la fragancia que ella usaba
Sientes de nuevo el anhelo de aquella vez que lo preguntaste
Las palabras se pueden olvidar
Las imágenes se desvanecen
Las voces desaparecen
Pero ¿quién puede soportar el dolor del olor?
A veces hay esa melancolía, aunque no es la palabra correcta
Es más un sentimiento vago de algo que no está bien
Con palabras todo queda en silencio y las imágenes tampoco llegan
Pero lo que todo despierta son los olores del dolor
Las palabras se pueden olvidar
Las imágenes se desvanecen
Las voces desaparecen
Pero ¿quién puede soportar el dolor del olor?
Las palabras se pueden olvidar
Las imágenes se desvanecen
Las voces desaparecen