Mestlied
Het zijn de tranen die niet komen
Omdat niemand ze mag zien
De stank van schuld en denken
Dat je het verdient
Het zijn de handen van je vader
Die je bijna vergat
Die je plotseling weer voelde
Toen je vriendje aan je zat
Het is de tumor in je kop
Een doodgeboren kind
Verslaving aan het denken
Wat een ander van je vindt
Het is afgewezen worden
Door een moeder die te groot is
Het is niks meer kunnen zeggen
Omdat iemand plotseling dood is
Het is een berg verdrongen afval
Van wat je niet meer wilt weten
Je eigen mesthoop
De hoop om te vergeten
Je bent de luchtverfrisser
Van je eigen berg stront
Je bent alleen de pleister
Op je eigen wond
Als ik verschrikkelijk kwaad ben
Dan is dat niet eens de helft
Want het broeit, het stinkt en het rot
Als ik verschrikkelijk kwaad ben
Dan is dat niet eens de helft
Want het broeit, het stinkt en het rot
In de beerput van mezelf
Canción de la basura
Son las lágrimas que no salen
Porque nadie las puede ver
El olor de la culpa y el pensar
Que te lo mereces
Son las manos de tu padre
Que casi olvidaste
Que de repente sentiste de nuevo
Cuando tu novio te tocó
Es el tumor en tu cabeza
Un bebé muerto al nacer
Adicción al pensar
En lo que otro piensa de ti
Es ser rechazado
Por una madre que es demasiado grande
Es no poder decir nada más
Porque alguien de repente está muerto
Es una montaña de basura reprimida
De lo que ya no quieres saber
Tu propio montón de estiércol
La esperanza de olvidar
Eres el ambientador
De tu propia montaña de mierda
Eres solo la curita
En tu propia herida
Cuando estoy terriblemente enojado
Eso ni siquiera es la mitad
Porque hierve, apesta y se pudre
Cuando estoy terriblemente enojado
Eso ni siquiera es la mitad
Porque hierve, apesta y se pudre
En el basurero de mí mismo