Spleen Black Metal
J'ai plus de souvenirs que si j'avais mille ans
Un gros meuble à tiroirs encombré de bilans
Cache moins de secrets que mon triste cerveau
C'est une pyramide, un immense caveau
Qui contient plus de morts que la fosse commune
Je suis un cimetière abhorré de la lune
Où comme des remords se traînent de longs vers
Qui s'acharnent toujours sur mes morts les plus chers
Je suis un vieux boudoir plein des roses fanées
Où gît tout un fouillis de modes surannées
Rien n'égale en longueur les boiteuses journées
Quand sous les lourds flacons des neigeuses années
L'ennui fruit de la morne incuriosité
Prend les proportions de l'immortalité
Désormais tu n'es plus ô matière vivante
Oublié sur la carte et dont l'humeur farouche
Ne chante qu'aux rayons du soleil qui se couche
Spleen Black Metal
Ik heb meer herinneringen dan als ik duizend jaar oud was
Een grote ladenkast vol met balans
Verbergt minder geheimen dan mijn treurige brein
Het is een piramide, een immense grafkelder
Die meer doden bevat dan een massagraf
Ik ben een begraafplaats die de maan verafschuwt
Waar als spijt lange wormen zich voortbewegen
Die altijd blijven knagen aan mijn dierbaarste doden
Ik ben een oude boudoir vol verwelkte rozen
Waar een rommel ligt van verouderde mode
Niets evenaart de lengte van de mankige dagen
Wanneer onder de zware flessen van sneeuwwitte jaren
De verveling, vrucht van de sombere ongeïnteresseerdheid
De proporties van de onsterfelijkheid aanneemt
Voortaan ben je niet meer, o levend wezen
Vergeten op de kaart en waarvan de woeste gemoed
Alleen zingt bij de stralen van de ondergang van de zon
Escrita por: Nocturnal Depression