Meneer Jansen
Hoe een mens kan vallen van de sokkel op de grond.
Hoe diep een mens kan zinken als alles wordt afgepakt.
Hij doet niets meer dan lallen met zijn ooit te grote mond.
Over hoe hij is gaan drinken.
Hij loopt over straat en neemt nog maar een slok.
Uit een bruinpapieren zak die de waarheid verhult.
Waarheen hij ook gaat, naar huis kan hij niet.
Zijn plaats is niet meer daar.
Gewoon meer dan hij slikken kan.
Wat moet je dan. Wat moet je dan.
Meneer Jansen kan het niet meer aan.
Wat moet je dan. Wat moet je dan.
Meneer Jansen.
Gebruikt het bord voor zijn kop nu als blad voor zijn mond.
Heeft iedereen van zich verjaagd in de tijd dat het tegenzat.
Er zit niets anders op, de cirkel die loopt rond.
Zijn leven is vervaagd.
Gewoon meer dan hij slikken kan.
Wat moet je dan. Wat moet je dan.
Meneer Jansen kan het niet meer aan.
Wat moet je dan. Wat moet je dan.
Meneer Jansen.
Dus hij loopt naar de brug. Ziet zijn voeten op de kant.
Ziet zijn leven in een tel en breekt in snikken uit.
Maar hij kan niet meer terug dus hij stort zich van de rand.
In het water bel voor bel, blaast hij zijn laatste adem uit.
Gewoon meer dan hij slikken kan.
Wat moet je dan. Wat moet je dan.
Meneer Jansen kan het niet meer aan.
Wat moet je dan. Wat moet je dan.
Meneer Jansen.
Hij kon het niet meer aan. Hij kon het niet meer aan.
Meneer, meneer, meneer. Meneer, meneer, meneer.
Señor Jansen
Cómo puede caer un ser humano de su pedestal al suelo.
Qué tan profundo puede hundirse un ser humano cuando todo le es arrebatado.
Él no hace más que balbucear con su boca alguna vez demasiado grande.
Sobre cómo empezó a beber.
Caminando por la calle, se toma otro trago.
De una bolsa de papel marrón que oculta la verdad.
A donde quiera que vaya, no puede ir a casa.
Su lugar ya no está allí.
Simplemente más de lo que puede soportar.
Qué se supone que debes hacer. Qué se supone que debes hacer.
Señor Jansen ya no puede más.
Qué se supone que debes hacer. Qué se supone que debes hacer.
Señor Jansen.
Usa su cabeza dura ahora como un pañuelo para su boca.
Ha alejado a todos en el momento en que las cosas iban mal.
No hay otra opción, el ciclo se repite.
Su vida se ha desvanecido.
Simplemente más de lo que puede soportar.
Qué se supone que debes hacer. Qué se supone que debes hacer.
Señor Jansen ya no puede más.
Qué se supone que debes hacer. Qué se supone que debes hacer.
Señor Jansen.
Así que camina hacia el puente. Ve sus pies en el borde.
Ve su vida en un instante y rompe en sollozos.
Pero ya no puede regresar, así que se arroja desde el borde.
En el agua, campana tras campana, exhala su último aliento.
Simplemente más de lo que puede soportar.
Qué se supone que debes hacer. Qué se supone que debes hacer.
Señor Jansen ya no puede más.
Qué se supone que debes hacer. Qué se supone que debes hacer.
Señor Jansen.
No pudo más. No pudo más.
Señor, señor, señor. Señor, señor, señor.