Zwerverblues
De man is oude lompen. De man is een kapotte zool.
De man eet uit de vuilnis. En nagels zwart als kool.
De man is rotte tanden. De man is slapen op een bank.
De man vreet van het leger. En daarna stank voor dank.
Maar wie ziet in de zwerver. Een winnaar die gekozen heeft.
Heel anders dan al die schapen. Die niet om vaste tijden geeft.
Die als hij 's morgens wakker wordt. Gaat waar de vogels fluiten.
Zijn kantoor heeft in het park. Want spreekuur houdt hij buiten.
De man is dat komt er van. De man is altijd dronken.
De man is oude peuken. En languit in portieken.
De man is stuur hem weg. De man is hij wil jatten.
De man is lang niet wassen. En handen vol met wratten.
Maar wie ziet in de zwerver. Iemand die verstandig doet.
Die niet geeft om tijd is geld. Voor wie al het leuke duren moet.
Iemand die loopt waarheen hij wil. En als hij mooie dingen ziet.
Op die plaats gaat liggen pitten. Zodat hij 's morgens weer geniet.
De man is eng in steegjes. De man is luizen in zijn haar.
De man valt niet mee te praten. En vloeken in het openbaar.
De man is stiekem rijk. De man is niemand meer.
De man is eigen schuld. En vroeger vast een heer.
Maar wie ziet in de zwerver. De vrijgevochten Lancelot.
Die strijd tegen onze normen. Met zijn winkelkar als vlot.
Dat blijft drijven in het leven. Als een vogel in volle vlucht.
Uit afgunst op zijn leven. Knalt de mens hem uit de lucht.
Blues del vagabundo
El hombre es trapos viejos. El hombre es una suela rota.
El hombre come de la basura. Y uñas negras como el carbón.
El hombre son dientes podridos. El hombre duerme en un banco.
El hombre se alimenta del ejército. Y luego recibe mal a cambio.
Pero quien ve en el vagabundo. Un ganador que ha elegido.
Muy diferente a todas esas ovejas. Que no les importa los horarios fijos.
Que cuando se despierta por la mañana. Va donde los pájaros cantan.
Tiene su oficina en el parque. Porque atiende afuera.
El hombre es eso es lo que hay. El hombre siempre está borracho.
El hombre son colillas viejas. Y acostado en los portales.
El hombre es que lo manden lejos. El hombre es que quiere robar.
El hombre hace mucho que no se lava. Y manos llenas de verrugas.
Pero quien ve en el vagabundo. Alguien que actúa con sensatez.
Que no le importa que el tiempo es dinero. Para quien todo lo divertido debe durar.
Alguien que camina hacia donde quiere. Y si ve cosas bonitas.
Se acuesta a dormir en ese lugar. Para disfrutar de la mañana.
El hombre es aterrador en callejones. El hombre son piojos en su cabello.
El hombre no es fácil de hablar. Y maldice en público.
El hombre es secretamente rico. El hombre ya no es nadie.
El hombre es su propia culpa. Y antes era probablemente un caballero.
Pero quien ve en el vagabundo. Al Lancelot liberado.
Que lucha contra nuestras normas. Con su carrito de compras como balsa.
Que sigue flotando en la vida. Como un pájaro en pleno vuelo.
Por envidia a su vida. La humanidad lo derriba del cielo.