Le Soldat de Marsala
Nous étions au nombre de mille
Venus d'Italie et d'ailleurs
Garibaldi, dans la Sicile
Nous conduisait en tirailleurs
J'étais un jour seul dans la plaine
Quand je trouve en face de moi
Un soldat de vingt ans à peine
Qui portait les couleurs du roi
Je vois son fusil se rabattre
C'était son droit, j'arme le mien
Il fait quatre pas, j'en fais quatre
Il vise mal, je vise bien.
Ah ! Que maudite soit la guerre
Qui fait faire de ces coups-là
Qu'on verse dans mon verre
Le vin de Marsala !
Il fit demi-tour sur lui-même.
Pourquoi diable m'a-t-il raté ?
Pauvre garçon ! il était blême
Vers lui je me précipitai.
Ah ! je ne chantais pas victoire
Mais je lui demandai pardon
Il avait soif, je le fis boire
D'un trait il vida mon bidon.
Puis je l'appuyai contre un arbre
Et j'essuyai son front glacé.
Son front sentait déjà le marbre
S'il pouvait n'être que blessé...
Ah ! Que maudite soit la guerre
Qui fait faire de ces coups-là
Qu'on verse dans mon verre
Le vin de Marsala !
Je voulus panser sa blessure
J'ouvris son uniforme blanc
La balle, sans éclaboussure
Avait passé du coeur au flanc.
Entre le drap et la chemise
Je vis le portrait en couleurs
D'une femme vieille et bien mise
Qui souriait avec douceur.
Depuis, j'ai vécu Dieu sait comme,
Mais tant que cela doit durer
Je verrai mourir le jeune homme
Et la bonne dame pleurer.
Ah ! Que maudite soit la guerre
Qui fait faire de ces coups-là !
Qu'on emporte mon verre !
C'était à Marsala.
De Soldaat van Marsala
We waren met duizend man
Gekomen uit Italië en verder
Garibaldi, in Sicilië
Leidde ons als schutters
Op een dag was ik alleen in de vlakte
Toen ik recht tegenover me vond
Een soldaat van nog geen twintig
Die de kleuren van de koning droeg
Ik zie zijn geweer naar beneden gaan
Dat was zijn recht, ik laad de mijne
Hij doet vier stappen, ik doe vier stappen
Hij richt slecht, ik richt goed.
Ah! Vervloekt zij de oorlog
Die zulke klappen doet geven
Schenk in mijn glas
De wijn van Marsala!
Hij draaide zich om
Waarom in hemelsnaam miste hij mij?
Arm vent! Hij was bleek
Ik sprong op hem af.
Ah! Ik zong geen overwinning
Maar vroeg hem om vergeving
Hij had dorst, ik liet hem drinken
In één teug leegdronk hij mijn kan.
Toen leunde ik hem tegen een boom
En veegde zijn koude voorhoofd af.
Zijn voorhoofd voelde al als marmer
Als hij maar slechts gewond was...
Ah! Vervloekt zij de oorlog
Die zulke klappen doet geven
Schenk in mijn glas
De wijn van Marsala!
Ik wilde zijn wond verbinden
Ik opende zijn witte uniform
De kogel, zonder spetters
Was van het hart naar de flank gegaan.
Tussen het laken en het hemd
Zag ik het portret in kleur
Van een vrouw, oud en goed gekleed
Die met zachtheid glimlachte.
Sindsdien heb ik geleefd, God weet hoe,
Maar zolang dit moet duren
Zal ik de jonge man zien sterven
En de goede dame huilen.
Ah! Vervloekt zij de oorlog
Die zulke klappen doet geven!
Neem mijn glas mee!
Het was in Marsala.