Língua Portuguesa
Última flor do lácio, inculta e bela
És, a um tempo, esplendor e sepultura
Ouro nativo, que na ganga impura
A bruta mina entre os cascalhos vela
Amo-te assim, desconhecida e obscura
Tuba de alto clangor, lira singela
Que tens o tom e o silvo da procela
E o arrolo da saudade e da ternura
Amo o teu viço agreste e o teu aroma
De virgens selvas e de oceano largo
Amo-te, ó rude e doloroso idioma
Em que da voz materna ouvi: Meu filho
E em que Camões chorou, no exílio amargo
O gênio sem ventura e o amor sem brilho
Portugese Taal
Laatste bloem van het Latijn, onbeschaafd en mooi
Ben je, tegelijk, glorie en graf
Inheemse goud, dat in de vuile gang
De ruwe mijn tussen de steentjes verbergt
Ik hou van je zo, onbekend en duister
Tuba van hoge klank, eenvoudige lier
Die de toon en het gefluit van de storm heeft
En de wiegeliedjes van verlangen en tederheid
Ik hou van je ruige frisheid en je geur
Van maagdelijke wouden en van de brede oceaan
Ik hou van je, oh harde en pijnlijke taal
Waarin ik van de moederstem hoorde: Mijn kind
En waarin Camões huilde, in de bittere ballingschap
Het genie zonder geluk en de liefde zonder glans