Rosa (part. Pixinguinha)
Tu és
Divina e graciosa, estátua majestosa
Do amor, por Deus esculturada
E formada com ardor
Da alma, da mais linda flor, de mais ativo olor
Que na vida é preferida pelo beija-flor
Se Deus
Me fora tão clemente aqui neste ambiente
De luz, formada numa tela, deslumbrante e bela
O teu coração junto ao meu, lanceado
Pregado e crucificado sobre a rósea cruz
Do arfante peito teu
Tu és
A forma ideal, estátua magistral, ó alma perenal
Do meu primeiro amor, sublime amor
Tu és
De Deus, a soberana flor
Tu és
De Deus, a criação, que em todo coração sepultas o amor
O riso, a fé, a dor, em sândalos olentes, cheios de sabor
Em vozes tão dolentes, como um sonho em flor
És láctea estrela
És mãe da realeza
És tudo, enfim, que tem de belo
Em todo resplendor da santa natureza
Perdão
Se ouso confessar que eu hei de sempre amar-te
Ó flor, meu peito não resiste
Ó meu Deus, quanto é triste
A incerteza de um amor que mais me faz penar em esperar
Em conduzir-te um dia ao pé do altar
Jurar
Aos pés do Onipotente, em prece comovente
De dor, e receber a unção de tua gratidão
Depois de remir meus desejos em nuvens de beijos
Hei de te envolver até meu padecer de todo fenecer
Rosa (met Pixinguinha)
Jij bent
Goddelijke en gracieuze, majestueuze standbeeld
Van de liefde, door God uitgehouwen
En gevormd met passie
Van de ziel, van de mooiste bloem, met de meest actieve geur
Die in het leven de voorkeur heeft van de kolibrie
Als God
Zo genadig voor mij was hier in deze omgeving
Van licht, gevormd op een doek, verblindend en mooi
Jouw hart naast het mijne, doorboord
Gekruisigd en vastgenageld aan het rozenkleurige kruis
Van jouw kloppende borst
Jij bent
De ideale vorm, magistrale standbeeld, oh eeuwige ziel
Van mijn eerste liefde, sublieme liefde
Jij bent
De soevereine bloem van God
Jij bent
De schepping van God, die in elk hart de liefde begraaft
De lach, het geloof, de pijn, in geurige sandalen, vol van smaak
In stemmen zo treurig, als een droom in bloei
Jij bent een melkachtige ster
Jij bent de moeder van de koninklijkheid
Jij bent alles, kortom, wat mooi is
In de volle glorie van de heilige natuur
Vergeef me
Als ik durf te bekennen dat ik altijd van je zal houden
Oh bloem, mijn hart houdt het niet vol
Oh mijn God, wat is het triest
De onzekerheid van een liefde die me meer doet lijden in het wachten
Om je op een dag naar het altaar te leiden
Zweren
Aan de voeten van de Almachtige, in ontroerende gebeden
Van pijn, en de zalving van jouw dankbaarheid te ontvangen
Nadat ik mijn verlangens heb verzoend in wolken van kussen
Zal ik je omarmen tot mijn lijden volledig vergaat