Sírok között
A fájdalom, mely fogva tart... lassan felemészt...
S a csillagok megfeketedett szemeikkel nézik létem megbújva a felhõk mögött.
A sírokat látva szenvedéssel megtelt szemeim könnyeket hullatnak...
A vágy könnyeit. Bánattal telt lelkek otthona... elrejtve mélyen bennem.
Leírhatatlanul szép a táj... mely már nem emlékszik, de érez.
A fák vén karjai óvják a fény hamis illúzióitól...
S ringatják szürke gyermekeiket idõtlen idõkig...
Várva az üresség gyönyörû ajándékára.
A köd is tiszteletét teszi a szelek által átjárt világban…
Selymes hideg érintése átfonja síró lelkem, mint egy anya remegõ ajkai
Melyek búcsúzóul meleg szavakat ejtenek haldokló magjához.
Bizakodva görnyedek egy fa tövében… hogy karjai egyszer engem is megérintenek
S szürke gyermekekén ringatnak… s óvnak.
Míg az üresség át nem adja gyönyörû ajándékát.
Tussen de graven
De pijn die me vasthoudt... slokt me langzaam op...
En de sterren kijken met hun verduisterde ogen naar mijn bestaan, verborgen achter de wolken.
Bij het zien van de graven vullen mijn ogen zich met lijden en laten tranen vallen...
De tranen van verlangen. Een thuis voor treurige zielen... diep van binnen verborgen.
Onbeschrijflijk mooi is het landschap... dat zich niets meer herinnert, maar wel voelt.
De oude takken van de bomen beschermen tegen de valse illusies van het licht...
En wiegen hun grijze kinderen voor altijd...
In afwachting van de prachtige gave van de leegte.
De mist brengt ook zijn eerbetoon in de door de winden doordrongen wereld...
De zijdezachte koude aanraking omarmt mijn huilende ziel, als de trillende lippen van een moeder
Die warme woorden fluistert naar de stervende kern.
Vol hoop buig ik me tegen de voet van een boom... in de hoop dat zijn takken mij ook ooit zullen aanraken
En me wiegen als zijn grijze kind... en beschermen.
Tot de leegte zijn prachtige gave geeft.