Oro Caldo
Gioia di vivere in un mondo vero,
dove c'è l'amore nelle case.
La realtà di un attimo vissuto:
c'è una folla che mi grida:
Fuje 'a chistu paese,
fuje 'a chistu paese.
Parole, penziere, perzone,
nun vanno ddaccordo nemmanco nu mese.
Fuje 'a chistu paese,
fuje 'a chistu paese.
L'ammore, 'na casa, nu munno,
so 'ccose luntane a 'sta gente ddjuna.
E' una folla che mi grida: fame!
La sua giostra è chiusa in una farsa.
Gente piena di segreti umani,
vecchie menti stanche di sperare.
Profondi solchi di trincee,
come le rughe di chi ha pianto mai.
Il mondo è polvere di noi.
C'è nebbia nella mente mia.
"Organizziamoci fra noi,
casa, lavoro avremo e poi..."
Falso, giusto, falso, giusto...
Oro caldo cola da una tromba ormai;
l'ombra di una nota fredda, muta esce da lei.
Fogli di un giornale, che non vive più.
Una cicca consumata come il tempo va.
Ghiacci volti stanchi vanno senza età;
come viole che nessuno suonerà;
e una mano graffia il viso tuo!
E' un mercato umano di pietà! Oh, no!
L'esile figura, espressione pia,
è bagnata da una pioggia di fragilità,
apre le sue mani, la sua fede dà.
Una luce come argento vecchio brillerà...
Una scia di vento corre verso me,
nei suoi vortici trascina la realtà.
Sento freddo nei pensieri miei,
mille voci mi calpestano! Oh, no!
Oro caldo vola, è una bomba ormai.
L'ombra di una vita nuda fredda, esce da lei.
Sfoglio il mio giornale ma non vivo più.
La mia vita consumate mentre il tempo va...
Falso, giusto, falso, giusto...
Gente distrutta e una città di più.
Cerca se puoi, cerca Palepoli,
la realtà di una età senza noi.
Folle di bimbi avidi,
case con donne gravide,
giochi e mestieri d'uomini,
l'ilarità di un Pulcinella.
Cerca se puoi, dentro Palepoli,
la realtà di una età senza noi, senza poi...
"Storia di una città che non ha senso,
ma siamo avanti ormai con il progresso.
Il Progresso siamo noi e il benessere è tra voi.
Chi produce siamo noi, ma il lavoro avete voi.
Stanza città intorno
E in mente che: c'è un'altra vita.
Stasi di corpi in bianche trinità:
la mia follia?
Voglio vivere in un mondo vero,
dove c'è l'amore nelle case.
La realtà di un attimo vissuto,
dove c'è una follia che grida.
Gouden Warmte
Vreugde van het leven in een echte wereld,
daar waar liefde in de huizen is.
De realiteit van een moment geleefd:
er is een menigte die me toeschreeuwt:
Vlucht uit dit land,
vlucht uit dit land.
Woorden, gedachten, mensen,
ze komen niet eens een maand overeen.
Vlucht uit dit land,
vlucht uit dit land.
De liefde, een huis, een wereld,
zijn dingen ver weg voor deze dorstige mensen.
Het is een menigte die me toeschreeuwt: honger!
Haar draaimolen is opgesloten in een farce.
Mensen vol menselijke geheimen,
oude geesten moe van hopen.
Diepe sporen van loopgraven,
zoals de rimpels van wie nooit heeft gehuild.
De wereld is stof van ons.
Er is mist in mijn hoofd.
"Laten we ons organiseren,
huis, werk zullen we hebben en dan..."
Vals, juist, vals, juist...
Gouden warmte stroomt uit een trompet nu;
de schaduw van een koude noot, stil komt uit haar.
Bladen van een krant, die niet meer leeft.
Een peuk verbrand zoals de tijd verstrijkt.
Vermoeide gezichten gaan zonder leeftijd;
zoals viooltjes die niemand zal bespelen;
en een hand krast je gezicht!
Het is een menselijke markt van medelijden! Oh, nee!
De slanke figuur, een vrome uitdrukking,
is nat van een regen van kwetsbaarheid,
opent haar handen, geeft haar geloof.
Een licht als oud zilver zal schitteren...
Een luchtstroom rent naar mij toe,
verpulvert de realiteit in zijn wervelingen.
Ik voel kou in mijn gedachten,
duizend stemmen vertrappen me! Oh, nee!
Gouden warmte vliegt, het is nu een bom.
De schaduw van een naakte koude leven, komt uit haar.
Ik blader door mijn krant maar leef niet meer.
Mijn leven verbruikt terwijl de tijd verstrijkt...
Vals, juist, vals, juist...
Verwoeste mensen en een stad nog meer.
Zoek als je kunt, zoek Palepoli,
de realiteit van een tijd zonder ons.
Menigten van hebberige kinderen,
huizen met zwangere vrouwen,
speelgoed en beroepen van mannen,
de vrolijkheid van een Pulcinella.
Zoek als je kunt, binnen Palepoli,
de realiteit van een tijd zonder ons, zonder daarna...
"Verhaal van een stad die geen zin heeft,
maar we zijn al verder met de vooruitgang.
De Vooruitgang zijn wij en het welzijn is onder jullie.
Wie produceert zijn wij, maar het werk hebben jullie.
Kamer stad rondom
En in gedachten: er is een ander leven.
Stilstand van lichamen in witte triniteit:
is mijn waanzin?
Ik wil leven in een echte wereld,
daar waar liefde in de huizen is.
De realiteit van een moment geleefd,
daar waar een waanzin schreeuwt.