De Parade van Strijders

Otoha

The Parade of Battlers

受け入れ難い悲劇に迷ってしまった uke ire gatai higeki ni mayotte shimatta
消えぬ温度 瞳の奥で青く揺れてる kienu ondo hitomi no oku de aoku yureteru
無粋ような汚れがケロイドを残して museru you na kegare ga keroido wo nokoshite
今もどこかで帰れないあの日を悼んでる ima mo doko ka de kaerenai ano hi wo itanderu

命果て地平を這い出て inochi hatte chihedo wo haite
ただ美しく生きたいだけ tada utsukushiku ikitai dake
なのにどうして足を透くうなって nanoni doushite ashi wo sukuu natte
聞こえないの kikoe nai no?
裏返る愛憎絡まるフィクション uragaeru aizou karamaru fikushon
つまらぬ概念にバイバイバイ tsumaranu gainen ni bai bai bai
有象無象どもの騒々しいこと uzou muzou domo no doudou taru koto
もう嘘の様はを見事 mou uso no sama wa wo migoto

喝さいて引きずって暴いてよ kassaite hikizutte abaite yo
一切の列島を投げるって issai no rettou wo nagerutte
誰かを呪う冠冗さえも dare ka wo norou kan jou sae mo
隈痕のように取り込んで kumotsu no you ni torikonde
人間様の振りがうまいだけ ningen sama no furi ga umaidake
怪物ならざる者探してる kaibutsu narazaru mono sagashiteru
それはまるで一等星の sore wa marude ittousei no
青い煌めきのような aoi kirameki no you na
さあまだまだ進行が足りない saa madamada shinkou ga tarinai
花々ばかばかしい運命など hanahada bakabakashii unmei nado
さがらない行進を鳴らせ sagaranai koushin wo narase
孤独たちのパレードを今始めよう kodokutachi no pareedo wo ima hajimeyou

この世の万物は己が思うほど konoyo no banbutsu wa onore ga omou hodo
これと言って醜いも尊いも大差ない kore to itte minikui mo toutoi mo taisa nai
生まれ落ちては消えて絶やさぬようにと umare ochite wa kiete tayasanu you ni to
空の何処かで誰か様が問うた真伝だろう sora no doko ka de dareka sama ga touta shintendarou

挙げ句立って跪い立って agame tatte hizamazui tatte
祈りなど駄々に伏して inori nado dabi ni fushite
だからどうした、と言わんばかりのしかと優しいね dakara doushita, to iwan bakari no shika to yasashii ne
色のない双方ガラスの道行 iro no nai souhou garasu no doukou
砕けて舞壊れようとも kudakete bu koware you tomo
なんてご冗談を」とか爆笑して "nante go joudan o" toka bakushou shite
応答一念発起して指立て outo ichatte hakidashite yubi tatte

焼き付いて脇立って震えてる yakitsuite waki tatte furueteru
いつかの烈火 未だくすぶって itsu ka no rekka imada kusubutte
この身に残る快恨さえも kono mi ni nokoru kaikon sae mo
燃やして尽くす報復を moyashite tsukusu houfuku wo
悪魔でも永遠などないから akuma demo eien nado naikara
怪人とかすまでは終わりはない kaijin to kasu made wa owari wa nai
それなればいっそ荒祥な sore nareba isso koushou na
遊びでも指定しようか hiasobi demo shiteiyou ka
もうガタガタごたくはいらない mou gatagata gotaku wa iranai
カラカラからっぽな通り抜け karakara karappona tsuuronda koto
止まない透石を焦がせ yamanai touseki wo kogase
孤独たちのパレードはまだこれからさ kodokutachi no pareedo wa mada korekarasa

愛はない 愛はない そこには愛はない ai wa nai ai wa nai soko ni wa ai wa nai
何もない 何もない 真実など何もないよ nani mo nai nani mo nai shin jitsu nado nani mo naiyo
ただひとつだけ ひとつだけ tada hitotsu dake hitotsu dake
この世にひとりだけ ひとりだけ konoyo ni hitori dake hitori dake
狂信的なまでに疑って kyoushin tekina made ni utagatte
圧倒的なまでにクソ生きていけ attoutekina made ni kuso ikitenuiteike

喝さいて引きずって暴いてよ katsu saite hikizutte abaite yo
一切の列島を投げるって issai no rettou wo nagerutte
誰かを呪う感情さえも dare ka wo norou kanjou sae mo
隈痕のように取り込んで kumotsu no you ni torikonde
人間様の振りがうまいだけ ningen sama no furi ga umaidake
怪物ならざる者探してる kaibutsu narazaru mono sagashiteru
それはまるで一等星の sore wa marude ittousei no
青い煌めきのような aoi kirameki no you na
さあまだまだ進行が足りない saa madamada shinkou ga tarinai
花々ばかばかしい運命など hanahada bakabakashii unmei nado
さがらない行進を鳴らせ sagaranai koushin wo narase
孤独たちのパレードを今始めよう kodokutachi no pareedo wo ima hajimeyou

De Parade van Strijders

Ik dwaal door een onacceptabele tragedie,
De onuitwisbare temperatuur, fluisterend blauw in mijn ogen.
Ruwe vlekken laten hun littekens na,
Rouwend om de dagen van toen, verloren ergens.

Als het leven eindigt, kropen we naar de horizon,
Ik wil gewoon mooi leven, dat is alles.
Waarom verschillen mijn voeten van mijn gedachten?
Waarom hoor je me niet?
De liefde en haat draaien in een verwarrend verhaal,
Vaarwel tegen de saaie concepten,
De chaos van de menigte is ongelooflijk,
De schijn van leugens is meesterlijk.

Zet aan, sleur en onthul het,
Lanceer alle eilanden omhoog,
Zelfs de vloek van iemand lijkt,
Te versmelten als een schaduw.
Ik zoek niet naar een monster,
Zij die zich voordoen als mensen.
Het lijkt wel de sprankeling van een heldere ster,
Blauw en glanzend als het maar zijn kan.
Laten we nog verder gaan, onze vooruitgang is te klein,
Laten we de belachelijke loten van bloemen,
Een unisono parade laten horen,
Laten we de optocht van de eenzamen nu beginnen.

Alles in deze wereld is niet zo lelijk of mooi,
Zoals je denkt, het maakt niet uit.
Geboren om te sterven, zo niet te verdwijnen,
Iemand van de lucht vroeg de ware wijsheid.

Uiteindelijk sta op en kniel weer op,
Snijd de gebeden, het is tevergeefs,
Wat maakt het uit, dat is zo zachtaardig,
De kleurloze wegen van beiden in glas.
Ook al zijn ze gebroken, ze kunnen de dans niet verstoren,
Wat een grap," roep ik, lachend,
Een nieuwe vastberadenheid duurt voort.

Verbrandend van honger, sta ik naast je,
De vlam van weleer, nog steeds smeulend,
Zelfs de wrok die ik draag,
Brandt op in onze wraak.
Zelfs de demon heeft geen eeuwigheid,
Tussen ons is er geen einde,
Als het zo is, waarom niet gewoon als een spel,
Laten we eens iets voorstellen.
Geen gespring meer, onnodig geslijp,
De lege straten worden gevuld,
Laat het niet stoppen, verbrand het door,
De parade van eenzamen is nog maar net begonnen.

Geen liefde, geen liefde, daar is geen liefde,
Niets is er, niets is er, de waarheid is er niet.
Slechts één ding, slechts één ding,
Eén iemand op deze wereld, slechts één,
Met fanatieke wantrouwen,
En leven als nooit tevoren.

Zet aan, sleur en onthul het,
Lanceer alle eilanden omhoog,
Zelfs de vloek van iemand lijkt,
Te versmelten als een schaduw.
Ik zoek niet naar een monster,
Zij die zich voordoen als mensen.
Het lijkt wel de sprankeling van een heldere ster,
Blauw en glanzend als het maar zijn kan.
Laten we nog verder gaan, onze vooruitgang is te klein,
Laten we de belachelijke loten van bloemen,
Een unisono parade laten horen,
Laten we de optocht van de eenzamen nu beginnen.

Escrita por: Music & Lyrics：Otoha / Guitar : Yuki Nara / Guitar: Otoha / Trumpet：Tatsuhiko Yoshizawa / Trombone：Kanade Shishiuchi / Sax：Masato Honma