Talento e Formosura
Tu podes bem guardar os dons da formosura
Que o tempo, um dia, há de implacável trucidar
Tu podes bem viver ufana da ventura
Que a natureza, cegamente, quis te dar
Prossegue embora em flóreas sendas, sempre ovante
De glórias cheia e no teu sólio triunfante
Que antes que a morte vibre em ti funéreo golpe seu
A natureza irá roubando o que te deu
E quanto a mim, irei cantando o meu ideal de amor
Que é sempre novo no viçor da primavera
Na lira austera em que o Senhor me fez tão destro
Será meu estro só do que for imortal
E quando a parca então travar na sepultura
O teu orgulho em podridão reduzirá
Virão os vermes desflorar-te a formosura
De que na terra mais ninguém se lembrara
Mas quando a morte relatar meus dissabores
Serei lembrado pelos bardos trovadores
Que os versos meus hão de na lira em magos tons gemer
Eu morto embora nas canções hei de viver
Descantarei na minha lira das estrelas o fulgor
Da flor, o mago odor que vem saudade despertar
Exponho heis que em branca areia inquieto mar vem derramar
São fontes perenais de gente amar
Conheci a rosa que senvale e se debruça em leve astil
E a fonte que soluça e que lhe fale em flori e amar
Bastão somente para os bardos inspirar
Talent en Schoonheid
Je kunt de gaven van schoonheid goed bewaren
Want de tijd zal, op een dag, genadeloos toeslaan
Je kunt vol vertrouwen leven in het geluk
Dat de natuur, blindelings, je heeft gegeven
Ga verder op bloeiende paden, altijd triomfantelijk
Vol glorie en op jouw troon, zegevierend
Want voordat de dood zijn funeste slag op jou slaat
Zal de natuur stelen wat ze je heeft gegeven
En wat mij betreft, ik zal mijn ideaal van liefde bezingen
Dat altijd nieuw is in de frisheid van de lente
In de strenge lier waarin de Heer me zo bedreven maakte
Zal mijn inspiratie alleen komen van wat onsterfelijk is
En wanneer de schamele dan in het graf je trots
In verrotting zal reduceren
Zullen de wormen je schoonheid onteigenen
Waarvan op aarde niemand zich nog zal herinneren
Maar wanneer de dood mijn tegenslagen zal verwoorden
Zal ik herinnerd worden door de barden en troubadours
Die mijn verzen in de lier in magische tonen zullen laten zuchten
Ook al ben ik dood, in de liederen zal ik leven
Ik zal in mijn lier het licht van de sterren bezingen
De geur van de bloem die de herinnering doet ontwaken
Hier is het dat op het witte zand de onrustige zee komt gieten
Het zijn eeuwige bronnen van liefde voor mensen
Ik heb de roos gekend die zich leunt en zich buigt in lichte stijl
En de bron die huilt en die met haar spreekt in bloei en liefde
Slechts om de barden te inspireren
Escrita por: Catulo da Paixão Cearense, Edmundo Otávio Ferreira