Kesäyö
Istuin hämärässä alkoi hetki joka tuntui kuin ei se loppuisi milloinkaan.
Hetkeksi hiljaisuus saapui luokseni kuin olento ja
Huusi: "älä pelkää maailmaa."
Istuimme hetken yhdessä ja avaruus katsoi meitä.
Ja ulkona kesäyö, satoi kasvoille kyyneleitä.
Ja ulkona kesäyö, satoi kasvoille kyyneleitä.
Herään rannalta, on yö kirkkaampi päivää valopisteet
Taivaalla liukuvat aamuun.
Olen unohtanut mistä tähän kuljin, verhoudun unohduksen kaapuun.
Vaan muistan ilmalaivueita, taivaanrantaan lentäneitä.
Ja ulkona kesäyö, satoi kasvoille kyyneleitä.
Ja ulkona kesäyö, satoi kasvoille kyyneleitä.
Istun hämärässä, odotan vieläkin hetkeä joka ei lopu koskaan.
Saapuisi hiljaisuus, kertoisi minulle kuinka kaikki lopulta katoaa.
Näen valot taivaalla, ja juoksee selässä kylmiä väreitä.
Ja ulkona kesäyö, satoi kasvoille kyyneleitä.
Ja ulkona kesäyö, satoi kasvoille kyyneleitä.
Zomernacht
Ik zat in de schemering, het begon een moment dat leek alsof het nooit zou eindigen.
Even kwam de stilte naar me toe als een wezen en
schreeuwde: "vrees de wereld niet."
We zaten even samen en de ruimte keek naar ons.
En buiten is het zomernacht, de tranen vielen op mijn gezicht.
En buiten is het zomernacht, de tranen vielen op mijn gezicht.
Ik word wakker op het strand, de nacht is helderder dan de dag, lichtpuntjes
bewegen aan de hemel naar de ochtend.
Ik ben vergeten waar ik naartoe ging, wikkel me in de mantel van vergetelheid.
Maar ik herinner me luchtballonnen, die naar de horizon vlogen.
En buiten is het zomernacht, de tranen vielen op mijn gezicht.
En buiten is het zomernacht, de tranen vielen op mijn gezicht.
Ik zit in de schemering, wacht nog steeds op een moment dat nooit eindigt.
De stilte zou komen, zou me vertellen hoe alles uiteindelijk verdwijnt.
Ik zie de lichten aan de hemel, en er lopen koude rillingen over mijn rug.
En buiten is het zomernacht, de tranen vielen op mijn gezicht.
En buiten is het zomernacht, de tranen vielen op mijn gezicht.
Escrita por: Arto Tuunela