the last beautiful thing I saw is the thing that blinded me
A dozen crows and then some on the rhododendrons
In the cemetery where I lay
Like Rebecca reigning over Manderley
My foot fell upon your grave
Like a pressure point hidden beneath the soil
Down came sheets of pouring hail
I sheltered in the church's archway then
From the shards of glass falling so pale
And I looked up and saw the Sun, it separated all the colors
And the ice, into my eyes, it fell and left me blind
That was the last thing that I saw, the fractured glass in its downpour
I felt the blood mix with the water and I didn't see no more
I came across an injured dove
I wanted to put her out of her misery
There came no signal from above
No sign, no guide, I thought whatever could this mean
And with my hand I picked her up
And in that moment, oh, it shifted magically
For when her feathers felt my touch, I saw her a demon
Feathers, they turned black
Oh, she was no Phoenix, but a creature of the ash
I let her go, she hit the ground
I heard the thud, regained her color
Saw the scars, she had been bound by someone and left to die
I never really found that dove
It's just a story I made up
Because I wanted all of this to stop
And I didn't know how to tell you
I didn't know how (mhm, mhm, mhm)
Oh, I didn't know how (mhm, mhm, mhm) (ooh)
And I looked up, into the Sun, it separated all the colors
And the ice into my eyes, it fell and left me blind
And I looked up, and saw the Sun, it separated all the colors
And the ice into my eyes, it fell and changed my mind
het laatste mooie dat ik zag is hetgene dat me verblindde
Een dozijn kraaien en nog wat op de rododendrons
In de begraafplaats waar ik lig
Als Rebecca die over Manderley heerst
Viel mijn voet op jouw graf
Als een drukpunt verborgen onder de grond
Daalden er bladen van stortregen neer
Ik schuilde in de boog van de kerk toen
Van de scherven glas die zo bleek vielen
En ik keek omhoog en zag de Zon, het scheidde alle kleuren
En het ijs viel in mijn ogen en liet me blind
Dat was het laatste dat ik zag, het gebroken glas in zijn stortbui
Ik voelde het bloed mengen met het water en ik zag niets meer
Ik kwam een gewonde duif tegen
Ik wilde haar uit haar lijden verlossen
Er kwam geen signaal van boven
Geen teken, geen gids, ik dacht wat zou dit kunnen betekenen
En met mijn hand tilde ik haar op
En in dat moment, oh, het veranderde magisch
Want toen haar veren mijn aanraking voelden, zag ik haar als een demon
Veren, ze werden zwart
Oh, ze was geen Feniks, maar een schepsel van de as
Ik liet haar gaan, ze raakte de grond
Ik hoorde de klap, herwon haar kleur
Zag de littekens, ze was door iemand gebonden en achtergelaten om te sterven
Ik heb die duif nooit echt gevonden
Het is gewoon een verhaal dat ik verzon
Omdat ik wilde dat dit allemaal stopte
En ik wist niet hoe ik het je moest vertellen
Ik wist niet hoe (mhm, mhm, mhm)
Oh, ik wist niet hoe (mhm, mhm, mhm) (ooh)
En ik keek omhoog, in de Zon, het scheidde alle kleuren
En het ijs viel in mijn ogen en liet me blind
En ik keek omhoog, en zag de Zon, het scheidde alle kleuren
En het ijs viel in mijn ogen, het viel en veranderde mijn gedachten