Wild Flower
하얗게 피어난 얼음 꽃 하나가
hayake pieonan eoreum kkot hanaga
달가운 바람에 얼굴을 내밀어
dalgaun barame eolgureul naemireo
아무 말 못했던 이름도 몰랐던
amu mal motaetdeon ireumdo mollatdeon
지나간 날들에 눈물이 흘러
jinagan naldeure nunmuri heulleo
차가운 바람에 숨어 있다
chagaun barame sumeo itda
한줄기 햇살에 몸 녹이다
hanjulgi haetsare mom nogida
그렇게 너는 또 한번 내게 온다
geureoke neoneun tto hanbeon naege onda
좋았던 기억만
joatdeon gieongman
그리운 마음만
geuriun ma-eumman
니가 떠나간 그 길 위에
niga tteonagan geu gil wie
이렇게 남아 서있다
ireoke nama seoitda
잊혀질 만큼만
ichyeojil mankeumman
괜찮을 만큼만
gwaenchaneul mankeumman
눈물 머금고 기다린 떨림 끝에
nunmul meogeumgo gidarin tteollim kkeute
다시 나를 피우리라
dasi nareul piurira
사랑은 피고 또 지는 타버리는 불꽃
sarang-eun pigo tto jineun tabeorineun bulkkot
빗물에 젖을까 두 눈을 감는다
binmure jeojeulkka du nuneul gamneunda
어리고 작았던 나의 맘에
eorigo jagatdeon naui mame
눈부시게 빛나던 추억 속에
nunbusige binnadeon chueok soge
그렇게 너를 또 한번 불러본다
geureoke neoreul tto hanbeon bulleobonda
좋았던 기억만
joatdeon gieongman
그리운 마음만
geuriun ma-eumman
니가 떠나간 그 길 위에
niga tteonagan geu gil wie
이렇게 남아 서있다
ireoke nama seoitda
잊혀질 만큼만
ichyeojil mankeumman
괜찮을 만큼만
gwaenchaneul mankeumman
눈물 머금고 기다린 떨림
nunmul meogeumgo gidarin tteollim
끝에 다시 나는
kkeute dasi naneun
메말라가는 땅 위에
memallaganeun ttang wie
온몸이 타 들어가고
onmomi ta deureogago
내 손끝에 남은
nae sonkkeute nameun
너의 향기 흩어져 날아가
neoui hyanggi heuteojyeo naraga
멀어져 가는 너의 손을
meoreojyeo ganeun neoui soneul
붙잡지 못해 아프다
butjapji motae apeuda
살아갈 만큼만
saragal mankeumman
미워했던 만큼만
miwohaetdeon mankeumman
먼 훗날 너를 데려다 줄
meon hunnal neoreul deryeoda jul
그 봄이 오면 그날에 나 피우리라
geu bomi omyeon geunare na piurira
Wilde Bloem
Een witte ijsbloem die bloeit
Steekt zijn gezicht in de warme wind
Geen woorden konden gezegd worden, geen naam gekend
Tranen stromen voor de dagen die voorbij zijn
Verborgen in de koude wind
Verwarmd door een straal zonlicht
Zo komt jij weer eens naar mij
Alleen de mooie herinneringen
Alleen het gemis in mijn hart
Op de weg waar jij bent weggegaan
Sta ik hier zo achtergelaten
Zoveel dat ik kan vergeten
Zoveel dat ik kan verdragen
Aan het einde van de spanning die ik met tranen heb gewacht
Zal ik weer bloeien
Liefde is een vlam die opkomt en weer dooft
Ik sluit mijn ogen, bang dat de regen me nat maakt
In mijn jonge, kleine hart
Schitterend in de herinneringen
Zo roep ik jou weer eens
Alleen de mooie herinneringen
Alleen het gemis in mijn hart
Op de weg waar jij bent weggegaan
Sta ik hier zo achtergelaten
Zoveel dat ik kan vergeten
Zoveel dat ik kan verdragen
Aan het einde van de spanning met tranen
Zal ik weer zijn
Op de dorre grond
Verbrand ik helemaal
De geur van jou die op mijn vingertoppen blijft
Verstrooit en vliegt weg
Jouw hand die verder weggaat
Kan ik niet vasthouden, het doet pijn
Zoveel dat ik kan leven
Zoveel dat ik kon haten
Als de lente komt die jou op een dag terugbrengt
Dan zal ik bloeien op die dag.