395px

Die große Sterbesszene

Paul Van Vliet

De grote sterfscene

Een dolk doorklieft mijn ribbenkast
De dolk van een verrader
Dit is een laffe vadermoord
En helaas ben ik de vader
Het kwam van achteren op mij af
Mijn trouweloze zoon
En stootte met een laffe stoot
Zijn vader en de troon
Het staal drong in mijn zachte rug
En werd door niets gestuit
De punt van achteren erin
En van voren er weer uit
Toen klonk zijn akelige lach
En hij vluchtte ijlings heen
En met de kille adem van de dood
Liet hij mij hier alleen

De grote sterscene begint
En ik voel mij al wat zwakjes
Dus mensen: even geen gehoest
En geen gekraak met zakjes

Een dolk doorklieft mijn ribbenkasat
Het bloed dat spuit eruit
Maar ik houd nog aan het leven vast
En geef nog goed geluid
De schrijver heeft voor het doodgaan hier
Zes bladzijden gevuld
Dus blijf maar zitten waar je zit
Ik ben nog lang niet uitgeluld

Ik draai mijn rug nu naar de zaal
En krimp een beetje in
Dit ziet er belazerd uit
Maar het is pas het begin

Ik wankel, ik roep S.O.S
En zoek wanhopig steun
Ik dreig te vallen, richt mij weer op
Met kermen en gekreun
Dan ga ik naar de andere kant
Dit wordt mijn laatste gang
Maar nondeju, dat klereding
Die mantel is te lang
Ik struikel elke avond hier
Steeds op dezelfde plek
De vrouw die dit ontworpen heeft
Dat mens dat lijkt wel gek
Dan zak ik langzaam in elkaar
Verblind en op de tast
En vader denkt: Het stuk is uit
Ik haal de jassen vast
Nee, vader! Dat gaat zo maar niet
Blijf potverdomme hier
En zítten, want er komt nog meer
Ik leef nog een kwartier

Familie, priesters, edelen
Die komen aangerend
Met hele hordes treurend volk
Het wordt nog gezellig op het end
Zij krijgen allemaal een beurt
Voor elk een laatste woord
En al breekt mijn stem en floerst mijn oog
Ik ouwehoer maar voort

Wij naderen nu het einde
En het ademen gaat zwaar
Maar ik heb nog tien minuten
Ik ben nog steeds niet klaar
Er moet nog wat geregeld
Ik moet mijn erfenis nog kwijt
Maar we spelen ondertussen wel
Ruim in blessuretijd

De kring van mijn getrouwen
Die rond mijn sterven staat
Weet - hangend aan mijn lippen
Dat er nog iets komen gaat
Want geen vorst op deze wereld
Die weet hoe of het hoort
Verlaat dit ondermaanse
Zonder een laatste woord

Een laatste mooie volzin
Een opdracht aan het land
Een tekst voor de agenda's
Een spreuk voor aan de wand
Een laatste woord van wijsheid
Een woord van man tot man
Een slotwoord voor de mensheid
En hier komt dat slotwoord dan
Dat wereldwijd gezegde
Voor het citatenboek

'Pastis, c'est mourir un peu'
En langzaam zakt het doek

Ho jongens, wacht nog even
Ik met mijn stomme kop
Ik ben nog iets vergeten
Kom, haal dat doek weer op

Wanneer u deze voorstelling
Tot uw genoegen vindt
Aan de uitgang wordt gecollecteerd
Voor mijn weduwe en kind

En als u denkt: Wat prachtig
En u roept: Bis, meneer
Dan sterf ik met genoegen
Voor u een tweede keer

Die große Sterbesszene

Ein Dolch durchbohrt mein Brustkorb
Der Dolch eines Verräters
Das ist ein feiger Vatermord
Und leider bin ich der Vater
Es kam von hinten auf mich zu
Mein treuloser Sohn
Und stieß mit einem feigen Schlag
Seinen Vater und den Thron
Der Stahl drang in meinen weichen Rücken
Und wurde durch nichts gestoppt
Die Spitze von hinten hinein
Und von vorne wieder heraus
Dann erklang sein schreckliches Lachen
Und er floh hastig fort
Und mit dem kalten Atem des Todes
Ließ er mich hier allein

Die große Sterbesszene beginnt
Und ich fühle mich schon etwas schwach
Also Leute: kein Husten bitte
Und kein Rascheln mit Tüten

Ein Dolch durchbohrt mein Brustkorb
Das Blut spritzt heraus
Doch ich halte noch am Leben fest
Und gebe noch guten Ton
Der Schriftsteller hat vor dem Sterben hier
Sechs Seiten gefüllt
Also bleibt ruhig sitzen, wo ihr seid
Ich bin noch lange nicht fertig

Ich drehe jetzt meinen Rücken zur Menge
Und ziehe mich ein wenig zurück
Das sieht beschissen aus
Doch es ist erst der Anfang

Ich wanke, ich rufe S.O.S
Und suche verzweifelt Halt
Ich drohe zu fallen, richte mich wieder auf
Mit Stöhnen und Gejammer
Dann gehe ich zur anderen Seite
Das wird mein letzter Gang
Aber verdammtes Mistzeug
Der Mantel ist zu lang
Ich stolpere jeden Abend hier
Immer am gleichen Ort
Die Frau, die das entworfen hat
Das Wesen scheint verrückt zu sein
Dann sinke ich langsam zusammen
Blind und tastend
Und der Vater denkt: Das Stück ist aus
Ich hole schon die Mäntel
Nein, Vater! So geht das nicht
Bleib verdammte Scheiße hier
Und sitz, denn es kommt noch mehr
Ich lebe noch eine Viertelstunde

Familie, Priester, Edelleute
Die kommen angerannt
Mit ganzen Horden trauerndem Volk
Es wird noch gemütlich am Ende
Sie bekommen alle eine Runde
Für jeden ein letztes Wort
Und auch wenn meine Stimme bricht und mein Auge trübt
Ich labere einfach weiter

Wir nähern uns jetzt dem Ende
Und das Atmen fällt schwer
Doch ich habe noch zehn Minuten
Ich bin noch immer nicht fertig
Es muss noch etwas geregelt werden
Ich muss mein Erbe noch loswerden
Aber wir spielen inzwischen gut
In der Nachspielzeit

Der Kreis meiner Getreuen
Der um mein Sterben steht
Weiß - an meinen Lippen hängend
Dass noch etwas kommen wird
Denn kein Fürst auf dieser Welt
Weiß, wie es sich gehört
Verlässt diese Welt
Ohne ein letztes Wort

Ein letzter schöner Satz
Ein Auftrag an das Land
Ein Text für die Agenda
Ein Spruch für die Wand
Ein letztes Wort der Weisheit
Ein Wort von Mann zu Mann
Ein Schlusswort für die Menschheit
Und hier kommt das Schlusswort dann
Das weltweit gesagte
Für das Zitatebuch

'Pastis, c'est mourir un peu'
Und langsam senkt sich der Vorhang

Oh Jungs, wartet noch einen Moment
Ich mit meinem dummen Kopf
Ich habe noch etwas vergessen
Kommt, hebt den Vorhang wieder auf

Wenn Ihnen diese Vorstellung
Zur Freude gereicht
Wird am Ausgang gesammelt
Für meine Witwe und Kind

Und wenn Sie denken: Wie schön
Und rufen: Zugabe, mein Herr
Dann sterbe ich mit Vergnügen
Für Sie ein zweites Mal