Er hangt een huilbui als een onweer in elk van ons
Er hangt een huilbui als een onweer in elk van ons
Maar je houdt je flink, je houdt je in
Stel dat we dat niet deden kwam het met bakken naar beneden
Stond het water ons al heel gauw tot de kin
Om de dingen die wij slikken, waar wij stilletjes in stikken
Maar waar wij van blijven schrikken altijd weer
Kinderen niet geboren voelen nergens bij te horen
Hun jeugd voorgoed verloren, komt niet meer
Om die kans die is verkeken, om dat plan dat is blijven steken
Om het verzet dat is bezweken onder de tijd
Om de dromen uitgekomen; onze dromen, mooie dromen
Om illusies je ontnomen, kwijt
Hangt er een huilbui als een onweer in elk van ons
Stel dat wij ons een keer lieten gaan
Als de gene was verdwenen kreeg je het oeverloze wenen
Met het tranen dweilen met de open kraan
Om de drift die wij bedwingen, het verdriet dat wij verdringen
Om de dingen die niet gingen als gedacht
Die ontglippen en mislukken, die in scherven en in stukken
Door ons onbegrijpelijk drukken dag en nacht
Om een strijd voor niets gestreden, een geloof voor niets beleden
Om een onvoltooid verknoeid verleden tijd
Om dat steeds weer net niet halen
Om die internationale van het totale menselijk falen wereldwijd
Hangt er een huilbui als een onweer in elk van ons
Maar je houdt het leuk, je houdt je groot
Stel dat we het lieten lozen ging het hier gigantisch hozen
Dan had je alle dagen watersnood
Er hangt een huilbui als een onweer in elk van ons
Tranen als het water van de zee
En heel ons lange leven zal die boven blijven zweven
Drijft die huilbui als een onweer met ons mee
Il y a une tempête de larmes comme un orage en chacun de nous
Il y a une tempête de larmes comme un orage en chacun de nous
Mais tu restes fort, tu te retiens
Imaginons qu'on ne le fasse pas, ça tomberait à torrents
L'eau nous arriverait vite jusqu'au menton
Pour les choses que nous avalons, où nous suffoquons en silence
Mais qui nous font toujours frémir encore et encore
Des enfants non nés, se sentant nulle part à leur place
Leur jeunesse perdue à jamais, ne reviendra pas
Pour cette chance qui est passée, pour ce plan qui est resté bloqué
Pour la résistance qui a cédé sous le poids du temps
Pour les rêves réalisés ; nos rêves, de beaux rêves
Pour les illusions qui nous ont été enlevées, perdues
Il y a une tempête de larmes comme un orage en chacun de nous
Imaginons qu'une fois on se laisse aller
Si la douleur disparaissait, tu aurais des pleurs sans fin
Avec les larmes qui coulent comme un robinet ouvert
Pour la colère que nous réprimons, la tristesse que nous refoulons
Pour les choses qui ne se sont pas passées comme prévu
Celles qui nous échappent et échouent, qui se brisent en morceaux
Nous écrasant de manière incompréhensible jour et nuit
Pour une lutte vaine, une foi vaine
Pour un passé inachevé et gâché
Pour ne jamais y arriver, encore et encore
Pour cette internationale de l'échec humain total à l'échelle mondiale
Il y a une tempête de larmes comme un orage en chacun de nous
Mais tu gardes le sourire, tu fais bonne figure
Imaginons qu'on laisse tout s'échapper, ici ça pleuvrait des cordes
On aurait des inondations tous les jours
Il y a une tempête de larmes comme un orage en chacun de nous
Des larmes comme l'eau de la mer
Et toute notre longue vie flottera au-dessus
Cette tempête de larmes comme un orage nous accompagne.