395px

Der Körper der Frau

Paul Van Vliet

Het lichaam van de vrouw

Toen mijn moeder was gestorven
Heb ik de dekens weggeslagen
Van haar bed in 't ziekenhuis en stil staan kijken in de nacht
Naar dat magere oude lichaam
Het was net een mooi dood vogeltje
Zoals ze moegestreden maar tevreden voor me lag

Ik heb haar toegedekt
En daar nog wat gezeten
Ik dacht: Dit is de eerste keer dat ik nadenk over jou
Je hebt gebaard, je hebt gevoed
Je hebt gesjouwd, je hebt getroost
Wat gebeurt er in een leven veel met het lichaam van een vrouw

Als dat twaalf wordt of dertien
Dan beginnen al de problemen
Van elke maand een week van streek en wiebelig te zijn
En als het dan wat voller wordt
En ronder daar van boven
Dan krijg je weer complexen van te groot of van te klein

En voortaan van dat moment af
Moet dat lichaam zich beschermen
Tegen hebberige blikken en handtastelijkheid
En altijd weer proberen
Om het evenwicht te vinden
Tussen ongewenste en gewenste intimiteit

Dan komen mooie jaren
Van zwanger en van baren
Volle wiegen, volle dagen en veel vingers in de pap
En er is nog niets te merken
Van het dagelijks harde werken
Want dat lichaam staat in bloei bij het blijde moederschap

Maar de jaren die verstrijken
En er komt steeds meer voor kijken
Om te zorgen dat het allemaal eruit blijft zien zoals toen
Wat vaker naar de kapper
En de schoonheidsspecialiste
En de plastische chirurg kan ook nog heel wat voor je doen

Maar de spiegelbeelden leren:
Het getij is niet te keren
Dat lichaam heeft z'n werk gedaan
Het is oud. En tot besluit
Zegt de dokter: 'Ach, mevrouwtje
Het is een kleine ingreep.'
En met dank voor het gebodene, mag alles er dan uit

En elke botte macho
Die dit niet kan bevatten
En het lichaam van de vrouw niet met respect verwent
Die moet zich met zijn maten
In de kroeg maar gaan bezatten
Daar heb ik maar een woord voor, en dat woord is
Impotent

Der Körper der Frau

Als meine Mutter gestorben war
Habe ich die Decken weggezogen
Von ihrem Bett im Krankenhaus und still in die Nacht geschaut
Auf diesen mageren alten Körper
Es war wie ein schönes totes Vögelchen
So lag sie müde, aber zufrieden vor mir

Ich habe sie zugedeckt
Und noch eine Weile gesessen
Ich dachte: Das ist das erste Mal, dass ich über dich nachdenke
Du hast geboren, du hast genährt
Du hast geschuftet, du hast getröstet
Was passiert in einem Leben viel mit dem Körper einer Frau

Wenn sie zwölf oder dreizehn wird
Dann beginnen all die Probleme
Jeden Monat eine Woche durcheinander und wackelig zu sein
Und wenn es dann etwas voller wird
Und runder obenrum
Dann bekommst du wieder Komplexe, ob zu groß oder zu klein

Und von diesem Moment an
Muss dieser Körper sich schützen
Gegen gierige Blicke und Handgreiflichkeiten
Und immer wieder versuchen
Das Gleichgewicht zu finden
Zwischen unerwünschter und gewünschter Intimität

Dann kommen schöne Jahre
Von Schwanger und Gebären
Volle Wiegen, volle Tage und viele Finger im Spiel
Und es ist noch nichts zu merken
Von der täglichen harten Arbeit
Denn dieser Körper blüht auf in der glücklichen Mutterschaft

Aber die Jahre vergehen
Und es kommt immer mehr dazu
Um sicherzustellen, dass alles so aussieht wie damals
Öfter zum Friseur
Und zur Kosmetikerin
Und der plastische Chirurg kann auch noch viel für dich tun

Aber die Spiegelbilder lehren:
Die Gezeiten sind nicht aufzuhalten
Dieser Körper hat seine Arbeit getan
Er ist alt. Und zum Schluss
Sagt der Arzt: 'Ach, Fräulein
Es ist ein kleiner Eingriff.'
Und mit Dank für das Gebotene, darf alles dann raus

Und jeder stumpfe Macho
Der das nicht begreifen kann
Und den Körper der Frau nicht mit Respekt behandelt
Der sollte sich mit seinen Kumpels
In der Kneipe besaufen
Darauf habe ich nur ein Wort, und dieses Wort ist
Impotent