Ik smeek je om een weekje
De serviezen vlogen weer tegen de muren
Met de verwijten over en weer
Maar dat heeft alleen nog effect bij de buren
Bij jou en bij mij, daar werkt het niet meer
Dezelfde bezwaren, dezelfde problemen
Wij bevechten elkaar op leven en dood
Jij hebt schuld
En ik heb schuld
Maar geen van beiden het geduld
Om ooit eens iets voor lief te nemen
Ik smeek je om een weekje burgerlijke sleur
Een kusje uit gewoonte
Een zacht gesloten deur
Een weekje lieve onverschilligheid
Waarin wij met z'n tweeen
Wat we al zo lang niet deeen
Wiegen heel tevreeen in de eeuwigheid
En rommelen, dommelen, schommelen in de eeuwigheid
De kleren die vlogen weer door de kamer
De hartstocht die zinderde weer door de tent
In een wanhopig wilde omhelzing
Waarin je geen liefde of haat meer herkent
Het lost ook niets op van onze problemen
Het is dan ook meer een onmachtig verdriet
Jij bent moe
En ik ben moe
Maar geen van beiden weet ooit hoe
Je dan elkaar voor lief moet nemen
Ik smeek je om een weekje burgerlijke sleur
Een kusje uit gewoonte
Een zacht gesloten deur
Ik smeek je om een hele slome tijd
Waarin wij zonder vragen
Elkaar een eindje dragen
Zeven hele dagen op de eeuwigheid
En rommelen, dommelen, schommelen in
Te ruego por una semana
Los platos volaron de nuevo contra las paredes
Con los reproches de ida y vuelta
Pero eso solo tiene efecto en los vecinos
En ti y en mí, ya no funciona
Las mismas objeciones, los mismos problemas
Nos combatimos a muerte
Tú tienes culpa
Y yo tengo culpa
Pero ninguno tiene la paciencia
De aceptar algo por amor alguna vez
Te ruego por una semana de rutina burguesa
Un beso por costumbre
Una puerta suavemente cerrada
Una semana de dulce indiferencia
Donde los dos
Hagamos lo que no hemos hecho en tanto tiempo
Balanceándonos felices en la eternidad
Y revoloteando, adormilándonos, balanceándonos en la eternidad
La ropa volvió a volar por la habitación
La pasión volvió a vibrar por la tienda
En un abrazo desesperadamente salvaje
Donde ya no reconoces amor ni odio
Esto no resuelve ninguno de nuestros problemas
Es más bien una impotente tristeza
Estás cansado
Y yo estoy cansado
Pero ninguno sabe cómo
Aceptar al otro por amor
Te ruego por una semana de rutina burguesa
Un beso por costumbre
Una puerta suavemente cerrada
Te ruego por un tiempo muy lento
Donde sin preguntas
Nos llevemos un poco
Siete días completos en la eternidad
Y revoloteando, adormilándonos, balanceándonos en